ตอน 116
นางรำ
บทที่116
เขาก้าวเข้ามาให้ห้องอย่างช้าๆ ดวงหน้าของเขาหมองคล้ำ...เขามาหยุดอยู่ริมเตียง ชนานอนหลับสนิทแต่สำนึกที่ติดลึกอยู่ของหล่อนคงจะขุ่นมัว มันสะท้อนออกมาทางสีหน้านั้น แม้หล่อนจะกำลังหลับอยู่ก็ตามทีเถิด...เขานั่งที่ริมเตียง ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ ยังมีคราบน้ำตาเกาะอยู่ตามแก้มนั้น เขาเอื้อมไปแตะตรงรอยน
ตอน 117
บทที่117
ชนาลืมตาขึ้นเป็นการต้อนรับวันใหม่ที่ยังสวยงามพอเพียงสำหรับหล่อน...ดวงตาของหล่อนดูโรยๆ ล้าระโหยแผ่ซ่านไปทั่วดวงหน้าเหมือนกับว่าหล่อนยังเปราะบางเกินกว่าจะหยัดยืนได้ มองเห็นเงาวะวับสะท้อนอยู่ในดวงตาของเธออีกด้วย
“แมว”
น้ำเสียงนั่นเปี่ยมไปด้วยความยินดี เธอพาชนากลับบ้าน...ชนาจะต้องได้รับการเยียว
ตอน 118
บทที่118
เมื่อภิไธยผ่านเข้าไปในห้องนั้น เขาเห็นระวีเพิ่งจะวางโทรศัพท์ลง แล้วโดยไม่ได้ถามระวีก็รายงานว่าโทร.ไปไหน
“ผมเพิ่งพูดกับคุณหญิงชมนาด”
นั่นทำให้ภิไธยต้องรับฟัง เพราะอยากรู้ถึงเหตุผลว่าทำไม่ระวีถึงทำเช่นนั้น
“เธอบอกว่าหมอแนะนำให้คุณชนาไปพบจิตแพทย์ด้วยนะฮะ คุณไธย คุณจะเอายังไง”
“จิตแพทย์...”
เขา