บทที่115

แล้วหล่อนก็ได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง ชนาตัวนั่นเทิ้มไปด้วยโทสะ...มิไยที่นพวรรณจะเอื้อมมือมากระตุกหล่อนเหมือนจะเตือนสติกันเอาไว้แล้วก็ยังไม่วาย ในดวงตาที่พร่าพรายไปด้วยโทสะ ก็ยังมองเห็นภิไธยกับผู้หญิงที่กระหนาบข้างซ้ายขวาเขาได้ถนัดถนี่

“อีสองคนนั่นมันกระแดะเหลือเกิน ดูซิ...มันทำระริกระรี้กับเขา

บทที่116

เขาก้าวเข้ามาให้ห้องอย่างช้าๆ ดวงหน้าของเขาหมองคล้ำ...เขามาหยุดอยู่ริมเตียง ชนานอนหลับสนิทแต่สำนึกที่ติดลึกอยู่ของหล่อนคงจะขุ่นมัว มันสะท้อนออกมาทางสีหน้านั้น แม้หล่อนจะกำลังหลับอยู่ก็ตามทีเถิด...เขานั่งที่ริมเตียง ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ ยังมีคราบน้ำตาเกาะอยู่ตามแก้มนั้น เขาเอื้อมไปแตะตรงรอยน

บทที่117

ชนาลืมตาขึ้นเป็นการต้อนรับวันใหม่ที่ยังสวยงามพอเพียงสำหรับหล่อน...ดวงตาของหล่อนดูโรยๆ ล้าระโหยแผ่ซ่านไปทั่วดวงหน้าเหมือนกับว่าหล่อนยังเปราะบางเกินกว่าจะหยัดยืนได้ มองเห็นเงาวะวับสะท้อนอยู่ในดวงตาของเธออีกด้วย

“แมว”

น้ำเสียงนั่นเปี่ยมไปด้วยความยินดี เธอพาชนากลับบ้าน...ชนาจะต้องได้รับการเยียว