ตอน 117
นางรำ
บทที่117
ชนาลืมตาขึ้นเป็นการต้อนรับวันใหม่ที่ยังสวยงามพอเพียงสำหรับหล่อน...ดวงตาของหล่อนดูโรยๆ ล้าระโหยแผ่ซ่านไปทั่วดวงหน้าเหมือนกับว่าหล่อนยังเปราะบางเกินกว่าจะหยัดยืนได้ มองเห็นเงาวะวับสะท้อนอยู่ในดวงตาของเธออีกด้วย
“แมว”
น้ำเสียงนั่นเปี่ยมไปด้วยความยินดี เธอพาชนากลับบ้าน...ชนาจะต้องได้รับการเยียว
ตอน 118
บทที่118
เมื่อภิไธยผ่านเข้าไปในห้องนั้น เขาเห็นระวีเพิ่งจะวางโทรศัพท์ลง แล้วโดยไม่ได้ถามระวีก็รายงานว่าโทร.ไปไหน
“ผมเพิ่งพูดกับคุณหญิงชมนาด”
นั่นทำให้ภิไธยต้องรับฟัง เพราะอยากรู้ถึงเหตุผลว่าทำไม่ระวีถึงทำเช่นนั้น
“เธอบอกว่าหมอแนะนำให้คุณชนาไปพบจิตแพทย์ด้วยนะฮะ คุณไธย คุณจะเอายังไง”
“จิตแพทย์...”
เขา
ตอน 119
บทที่119
หล่อนยังเห็นว่าเขาซูบผอมลง...ดวงหน้านั่นก็เช่นเดียวกันไม่ได้อิ่มเอิบมีราศีของเจ้าบ่าวในเวลาอันใกล้เลยเหมือนน้ำนวลจะจางหายไปจากเขา และนั่นทำให้ใจของหล่อนอ่อนลง
“ไม่เหมาะกระมังคะ”
“เราไม่ได้ทำผิดนี่ เพียงแต่พบกัน...ให้ผมได้หล่อเลี้ยงความสุขเล็กน้อยให้กับตัวเอง ชีวิตผมเหี่ยวแห้งไปหมดแล้วนะ เกน