ตอน 111
นางรำ
บทที่111
เขายืนนิ่งไม่รู้จะพูดอะไร แม้สิ่งที่อยากจะทำก็คือตบตีหล่อนให้สาแก่ใจในสิ่งที่หล่อนได้ทำ แต่เขาก็ทำไม่ลงเหมือนกน ตอนนี้เขาเย็นพอแล้วด้วย...จะมีประโยชน์อะไรที่เขาจะทำแบบนั้นอีก
“แมวขอโทษ...” หล่อนสะอึกสะอื้นอีก
เขาสะบัดขาออก ทำให้ชนาผวา หล่อนแทบจะคลานตามติดมา
คลานมาบนพื้นพรมหนาๆ ท่าทีของหล่อ
ตอน 112
บทที่ 112
แม้จะให้อภัยแล้ว แต่ภิไธยก็ไม่เคยแตะต้องชนาอีกเลย เขาห่างเหินหล่อนอย่างมากและไม่ว่าชนาจะพยายามอย่างไร หล่อนก็ไม่เคยได้ตัวเขาอีก...เขาบ่ายเบี่ยงสารพัด
“นี่คุณรังเกียจแมวขนาดนี้เชียวหรือ”
หล่อนเริ่มจะใช้อารมณ์...กระแทกหมอนไปทางโน้นทางนี้ และนั่งหงุดหงิดหน้าคว่ำอยู่บนเตียงกว้าง เขายังยืนหันหล
ตอน 113
บทที่113
ชนาปิดประตูห้องแล้วหล่อนก็ปล่อยเสียงร้องไห้ออกมา...หล่อนคาดผิดไปหมด ชีวิตรักสวยงามของหล่อนมันเป็นแค่ความฝันในความจริงที่หล่อนได้พบพานมันโหดร้ายอย่างร้ายกาจ
หล่อนทุ่มตัวลงนอนคว่ำไปบนที่นอน ร้องไห้จนหลับไป...เพื่อจะตื่นในวันใหม่แล้วก็ยังไม่ได้พบเขา...ชนาต้องไปรอเขาที่ออฟฟิศ ท่าทางเขาเฉยเมยเป็