บทที่110

“แมว...”

น้ำเสียงของคุณหญิงชมนาดเต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธอย่างที่ชนาเองก็ไม่เคยจะได้เห็นบ่อยครั้งนัก หล่อนสะท้านเยือก ที่ทำให้เธอโกรธถึงเพียงนี้ “นี่หากไม่ใช่ลูก แม่จะไม่ขอมองหน้าอีกเลยนะ” เพราะเธอไม่ยอมมองหน้าเจ้าบ้านด้วยความชิงชัง “ทำไมถึงทำเหมือนคนสิ้นคิด...รู้บ้างไหมว่ายิ่งทำให้ตัวเองติ

บทที่111

เขายืนนิ่งไม่รู้จะพูดอะไร แม้สิ่งที่อยากจะทำก็คือตบตีหล่อนให้สาแก่ใจในสิ่งที่หล่อนได้ทำ แต่เขาก็ทำไม่ลงเหมือนกน ตอนนี้เขาเย็นพอแล้วด้วย...จะมีประโยชน์อะไรที่เขาจะทำแบบนั้นอีก

“แมวขอโทษ...” หล่อนสะอึกสะอื้นอีก

เขาสะบัดขาออก ทำให้ชนาผวา หล่อนแทบจะคลานตามติดมา

คลานมาบนพื้นพรมหนาๆ ท่าทีของหล่อ

บทที่ 112

แม้จะให้อภัยแล้ว แต่ภิไธยก็ไม่เคยแตะต้องชนาอีกเลย เขาห่างเหินหล่อนอย่างมากและไม่ว่าชนาจะพยายามอย่างไร หล่อนก็ไม่เคยได้ตัวเขาอีก...เขาบ่ายเบี่ยงสารพัด

“นี่คุณรังเกียจแมวขนาดนี้เชียวหรือ”

หล่อนเริ่มจะใช้อารมณ์...กระแทกหมอนไปทางโน้นทางนี้ และนั่งหงุดหงิดหน้าคว่ำอยู่บนเตียงกว้าง เขายังยืนหันหล