บทที่ 606 ออกจากโรงพยาบาล

นิ้วมือกำลังจะจิ้มหน้าผากเซี่ยวลั่วยีง คางจ๋ายก็เพิ่งพบว่ายัยตัวดีที่อยู่ข้างๆผล็อยหลับไปแล้ว

เอ่อ(⊙o⊙)…

เธอ เธอง่วงขนาดนี้เลยเหรอ

ขึ้นรถมาไม่กี่วิก็หลับแล้วเหรอ

คางจ๋ายมองไปที่ถุงใต้ตาของเธอ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจ ยืดแขนออกไปโน้มเธอลงมานอนในอ้อ

บทที่ 607 คิดไม่ถึงว่าเป็นคุณหรอกเหรอ

ฮือออๆๆ ทำไมพอพบกับเซี่ยวลั่วยีงแล้วเขาถึงได้โชคร้ายแบบนี้นะ

คางจ๋ายลุกขี้นอย่างหงุดหงิด มองไปที่เตียงก่อนจะนิ่งอึ้ง

ยัยตัวดีนี่...ทำไมร่างกายท่อนบนของเธอถึง...ถอดหมดแบบนี้!

เมื่อจ้องเข้าไป ก็เห็นหิมะขาวโพลน!

แน่นอนว่ายังมีจุดเล็กๆสีชม

บทที่ 608 บังคับแต่งงาน

เซี่ยวลั่วหยาวได้รับความรู้สึกอบอุ่นจากความเข้าใจของซูอี่อาน เธอรีบเข้าคว้าแขนของซูอี่อานแล้วบอกว่า “ไม่เป็นไรค่ะ! ขอลาก็ได้ พี่อี่อาน ฉันอยากไปเที่ยวเล่นกับคุณค่ะ คุณมักจะเหงามากตลอดเลย”

***

ซูอี่อานได้ยินคำพูดของเซี่ยวลั่วหยาวแล้วแววตาก็หมองลง ลดสายตาลงมองพื้