บทที่ 542 ความเจ็บปวดที่ไม่สามารถบรรยายได้

คางจ๋ายรีบหดคอลง พยายามทำให้ตัวเองตัวเล็กที่สุด หลังจากนั้นก็ทำราวกับเป็นต้นไม้พยายามถอยห่างออกมา

เฉียวอีฟานเดินเข้าไปหาเซี่ยวลั่วหยาวจนกระทั่งยืนห่างจนเธอเพียงสองเมตร “เอาล่ะ ผมจะไม่เข้าไปอีก คุณก็อย่าขยับไปไหนเลย มีอะไรก็พูดออกมา เราสองคนอาจจะยัง

บทที่ 543 ให้ความอบอุ่นซึ่งกันและกัน

คางจ๋ายรู้สึกเคร่งเครียดจนตาแดงก่ำ “คุณไม่อย่าฟัง คุณมีสิทธิ์อะไรที่จะไม่ฟัง? แม้แต่เรื่องที่คุณรอดชีวิตมาได้อย่างไรคุณยังไม่รู้เลย คุณมีคุณสมบัติอะไรถึงได้ตะคอกใส่นายน้อยอย่างนั้น? เพื่อช่วยชีวิตคุณแล้ว เขาแทบจะทิ้งชีวิตตัวเองไปเลยด้วยซ้ำ!”

ในที่สุดเซี่

บทที่ 544 ชีวิตนี้อย่าได้มอบความจริงใจให้เด็ดขาด

เฉียวอีฟานนั่งอยู่ภายในห้องหนังสือ เขาเคาะนิ้วพลางหยุดลงเป็นครั้งคราว เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะมองไปที่หน้าจอด้วยสายตาเย็นชา

จริง ๆ แล้วภายในใจของเขากำลังวุ่นวายสับสนเป็นอย่างมาก

ไม่สามารถมีสมาธิทำงานได้เลยด้วยซ้ำ

แม้ว่าจะอ่านข้อมูล