บทที่ 518 เย็นชาไร้เยื่อใย

ปลายฤดูใบไม้ร่วง หากสายฝนโปรยปรายลงมา คงทำให้รู้สึกหนาวเย็นนิดๆ

"ฉันจะเอายาห่อนี้แอบใส่ให้เขากินได้ยังไงนะ?"

นี่เป็นเรื่องที่น่าปวดหัวที่สุด

เฉียวอีฟานเป็นคนที่ระวังตัวมาก ทุกเรื่องที่เขาลงมือทำหาข้อบกพร่องไม่ได้เลย ถ้าต้องการวางยาเขา มันเป็นเรื่องที่ล

บทที่ 519 ไต่สวนด้วยตนเอง

“อ้อ ไม่ไต่สวนแล้ว...”

คางจ๋ายพึมพำ

ไม่ไต่สวนแล้ว? ก็ปล่อยให้ไอ้เวรคนนั้นลอยนวลไปงั้นหรอ?

หรือว่ายิงมันทิ้งให้ตายไป?

***

เฉียวอีฟานหรี่ตาลงดังพญาเหยี่ยว นัยน์ตากลับไม่เคยปรากฏสายตาแปลกประหลาดแบบนี้มาก่อน แต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงปกติ:

บทที่ 520 แกไม่มีสิทธิ์มาขอร้องฉัน

ผู้หญิงของฉัน-เฉียวอีฟานเกือบถูกแกทำให้ตายแล้ว หล่อนล่องลอยอยู่ในทะเลน้ำแข็งคนเดียว หล่อนแช่อยู่ในน้ำทะเลที่หนาวเหน็บ ไม่มีใครสามารถช่วยหล่อนได้

คุณก็เห็นไม่ใช่หรอ มีฉลามจำนวนนับไม่ถ้วนว่ายวนไปมารอบๆตัวหล่อน สูดดมกลิ่นกายของหล่อน ครุ่นคิดว่าวินาทีไหนจะฉีกเ