บทที่ 486 พวกเราเพียงแค่เล่นละคร

เฉียวอีฟานหัวเราะอย่างเย็นชา มองก็ไม่ได้มองผู้หญิงที่แต่งกายอย่างเลิศหรูด้านข้างเลยสักนิด จากนั้นก็ได้พูดอย่างเย็นชา:

“เธอฝันอยู่เหรอ? นั่นมันก็เพียงแค่คือการโฆษณาก็เท่านั้น”

เอ่อ (⊙_⊙)

หวางเฟินเฟินก็ได้พูดไม่ออกแล้วแม้แต่คำเดียว

***

บทที่ 487 หนามในใจที่เจ็บปวด

“อ๋า อ๋า อ๋า อ๋า อ๋า! โทรศัพท์ของฉันไม่มีแบตเลยสักนิด!ทำยังไงกันล่ะ!”

เซี่ยวลั่วหยาวมีสีหน้าที่เหี่ยวเฉา โมโหจนร้องตะโกนเสียงดัง

กรอบแว่นตาสีดำที่มีใบหน้าใหญ่เหมือนกับขนมเปี๊ยะนั้นก็ได้ทะลวงเข้ามา ตาเล็กๆที่เหมือนกับถั่วดำของเธอได้จ้องมองไปรอบๆจากนั้นก็ถา

บทที่ 488 ผู้ชายสี่คนที่น่าสงสัย

พวกเขาล้วนมีสายตาที่เฉียบคม ช่วงเวลาของการสนใจหรือไม่สนใจ สายตาก็ได้กระจายออกไปอยู่ที่บนตัวของเซี่ยวลั่วหยาว

“ฉันดูยังไงวันนี้ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่มีชีวิตชีวาอะไร? ป่วยแล้วใช่ไหมนะ?”

เจ้าหนุ่มคนหนึ่งด้านหนึ่งกำลังเดินไปบนเกาะร้าง อีกด้านหนึ่งก็ได้ถามคนที่