บทที่ 469

เขาสนใจเธอจริงๆ

จริงๆ ฉันเป็นคนโง่ ไม่ใช่บอกแล้วเหรอว่าจะไปยุ่งวุ่นวายกับหลานซีเวยอีก แต่ทำไมอดไม่ได้ที่จะรีบวิ่งเข้ามา

“ฉันไปก่อน”

เถียนเจียเห้อเหลือบมองใบหน้าซีดขาวของหม่าเหวินข่าย เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อยในใจและหันไปจากไป

แต่มีใครบางคนดึงแขนเขาไว้ เซี่ยวลั่วหยาวกอด

บทที่ 470

แม้แต่ผู้หญิงก็กลัว

เมื่อเข้าลิฟท์ คางจ๋ายจึงถาม

‘คุณชาย ไปไหน?”

“โอ้ ฉันจะไปตีเบสบอลกับเซียวเค่อ พวกคุณไม่ต้องไป”

คิ้วของคางจ๋ายกระตุกขึ้นอย่างรวดเร็ว "อย่าให้เราตามไปได้ยังไง ฉันเป็นกังวล"

“ไม่เป็นไร ฉันไปรถของเซียวเค่อ อีกอย่างนอกจากนี้ยังมีปืนอีกสองสามกระบอ

บทที่ 471

หุนหันพลันแล่น

เล๋ยเซียวเค่อรู้สึกอยากหัวเราะ ยืนพิงขอบประตู แล้วพูดเทศนาเถียนเจียเห้อ

“โอ๊ย พ่อหนุ่มน้อย ฉันว่านายนะ อายุยังน้อย ทำผิดแล้วก็หัดยอมรับแต่เนิ่นๆ จะได้เหลือทางรอดให้ชีวิตบ้างนะ”

เถียนเจียเห้อรู้สึกมึนงง

อายุเขาก็ไม่ได้น้อยนะ เขาอายุยี่สิบสี่ปีแล้ว ท่าทา