บทที่ 446 ยอมเขาไปดีกว่า

“ก็ได้นะ”

เธอหิวจนท้องแบนแล้ว ....ที่สำคัณคือ กับข้าวนั่นช่างหอมนัก! ยั่วยวนให้คนต้องอยากกินที่สุด!

แต่เฉียวอีฟานกลับไม่มีวี่แววจะทำอะไร คนเขายังคงนั่งนิ่งในโต๊ะ

คีบตะเกียบอย่างช้าๆ กีบผักบางอย่างไว้ แล้วเอาเข้าปากตัวเอง

เห็นเซี่ยวลั่วหยาวต้องยื่นค

บทที่ 447 ยาลูกกลมสีขาว

เสียหน้าเลยจริง!

กินของจนสะอึกออกมา อีกทั้งยังต่อหน้าหนุ่มหล่อแบบนี้...ช่างขายหน้าพอแล้ว

เฉียวอีฟานดึงมือเซี่ยวลั่วหยาวไปข้างหนึ่ง พูดเย็นๆ

“ต่อไปก็พักกับผมแล้ว หลังกินข้าวเสร็จทุกคืนจะพาเธอไปวิ่งเช้าๆ หุ่นเธอแย่ไปหน่อย กะบังลมทำงานได้ไม่ค่อยดีเลย ”

บทที่ 448 ปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

“ฉันไม่อยากกินแล้ว นายกินเถอะ” เซี่ยวลั่วหยาวกำลังเล่นอย่างมัน ไม่อยากหยุดเล่นหรอก เลยตอบกลับไปคลุมเครือ

เฉียวอีฟานแย่งมือถือจากเซี่ยวลั่วหยาวไปทันที แล้วโยกขึ้นสูงๆ

เซี่ยวลั่วหยาวรีบจนลุกตัวขึ้นมา ร้องไว้ “ให้ฉันนะ คือมาให้ฉันนะ! กำลังจะผ่านด่านแล้ว หยุด