บทที่437

ซือจิ้งสวนรู้สึกคลื่นไส้และอึดอัดใจ

ตอนแรก เธอยังไม่ได้สังเกตอะไร

แต่วันนั้นที่ทานข้าวกับพวกโล่เฟยเอ๋อ เธอก็อาเจียนอย่างรุนแรง จนทำให้โรคหอบหืดกำเริบ

โล่เฟยเอ๋อและหซิวหชูเฉียวเห็นท่าไม่ดี เลยเอ่ยถาม “จิ้งสวน เธอเป็นอะไรหรือเปล่า? โรคหืดหอบกำเริบเหรอ?”

“อืม……” ซือจิ้งสวนตอบอย่างหอบ ๆ

โล่เฟยเ

บทที่438

“ไม่ ฉันเอาเด็กออกไม่ได้ ฉันทำไม่ได้……” ซือจิ้งสวนพูดขึ้นมาพลางเดินตรงเข้าไปในห้องทำงาน

หมอเจ้าของไข้และหมอเฉิงเห็นซือจิ้งสวน ก็ตกใจมาก “คุณซือ?”

“ฉันจะเก็บเด็กเอาไว้” ซือจิ้งสวนพูดออกมาตรง ๆ

หมอเจ้าของไข้พูดอย่างจริงจัง : “คุณซือ สภาพร่างกายของคุณเป็นยังไง ตัวคุณรู้อยู่แก่ใจ ถ้าหากเก็บเด็ก

บทที่439

ขณะที่เหซิงโม่โทรไปหาซูซีมู่นั้น เขากำลังทานข้าวอยู่กับโล่เฟยเอ๋อ

เห็นหน้าจอโทรศัพท์โชว์เบอร์ของเหซิงโม่ เขาก็หันไปมองโล่เฟยเอ๋อ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา เดินไปยังห้องรับแขก แล้วกดรับสาย

โล่เฟยเอ๋อรู้สึกว่าวันนี้ซูซีมู่ดูแปลก ๆ แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยแอบคุยโทรศัพท์ลับหลังโล่เฟยเอ๋อ

เธอรู้สึกว่า