บทที่436

โทรศัพท์ของเหซิงโม่มาพร้อมกับลมวูบหนึ่ง ลอยเฉียดหูของซือจิ้งสวนไป กระแทกเข้ากับหน้าต่างที่อยู่ด้านหลังของเธอ

หลังจากที่มีเสียง “เพล้ง” ดังขึ้น เศษกระจกหน้าต่างก็ร่วงหล่นลงบนพื้นดังเพล้งพล้าง

ซือจิ้งสวนคิดไม่ถึงเลยว่าเหซิงโม่จะใช้โทรศัพท์ทุบเธอ ทำให้เธอตกใจจนขาอ่อน เกือบล้มลงไปกับพื้น

เธอไม่

บทที่437

ซือจิ้งสวนรู้สึกคลื่นไส้และอึดอัดใจ

ตอนแรก เธอยังไม่ได้สังเกตอะไร

แต่วันนั้นที่ทานข้าวกับพวกโล่เฟยเอ๋อ เธอก็อาเจียนอย่างรุนแรง จนทำให้โรคหอบหืดกำเริบ

โล่เฟยเอ๋อและหซิวหชูเฉียวเห็นท่าไม่ดี เลยเอ่ยถาม “จิ้งสวน เธอเป็นอะไรหรือเปล่า? โรคหืดหอบกำเริบเหรอ?”

“อืม……” ซือจิ้งสวนตอบอย่างหอบ ๆ

โล่เฟยเ

บทที่438

“ไม่ ฉันเอาเด็กออกไม่ได้ ฉันทำไม่ได้……” ซือจิ้งสวนพูดขึ้นมาพลางเดินตรงเข้าไปในห้องทำงาน

หมอเจ้าของไข้และหมอเฉิงเห็นซือจิ้งสวน ก็ตกใจมาก “คุณซือ?”

“ฉันจะเก็บเด็กเอาไว้” ซือจิ้งสวนพูดออกมาตรง ๆ

หมอเจ้าของไข้พูดอย่างจริงจัง : “คุณซือ สภาพร่างกายของคุณเป็นยังไง ตัวคุณรู้อยู่แก่ใจ ถ้าหากเก็บเด็ก