ตอน 436
โดนเท
บทที่436
โทรศัพท์ของเหซิงโม่มาพร้อมกับลมวูบหนึ่ง ลอยเฉียดหูของซือจิ้งสวนไป กระแทกเข้ากับหน้าต่างที่อยู่ด้านหลังของเธอ
หลังจากที่มีเสียง “เพล้ง” ดังขึ้น เศษกระจกหน้าต่างก็ร่วงหล่นลงบนพื้นดังเพล้งพล้าง
ซือจิ้งสวนคิดไม่ถึงเลยว่าเหซิงโม่จะใช้โทรศัพท์ทุบเธอ ทำให้เธอตกใจจนขาอ่อน เกือบล้มลงไปกับพื้น
เธอไม่
ตอน 437
บทที่437
ซือจิ้งสวนรู้สึกคลื่นไส้และอึดอัดใจ
ตอนแรก เธอยังไม่ได้สังเกตอะไร
แต่วันนั้นที่ทานข้าวกับพวกโล่เฟยเอ๋อ เธอก็อาเจียนอย่างรุนแรง จนทำให้โรคหอบหืดกำเริบ
โล่เฟยเอ๋อและหซิวหชูเฉียวเห็นท่าไม่ดี เลยเอ่ยถาม “จิ้งสวน เธอเป็นอะไรหรือเปล่า? โรคหืดหอบกำเริบเหรอ?”
“อืม……” ซือจิ้งสวนตอบอย่างหอบ ๆ
โล่เฟยเ
ตอน 438
บทที่438
“ไม่ ฉันเอาเด็กออกไม่ได้ ฉันทำไม่ได้……” ซือจิ้งสวนพูดขึ้นมาพลางเดินตรงเข้าไปในห้องทำงาน
หมอเจ้าของไข้และหมอเฉิงเห็นซือจิ้งสวน ก็ตกใจมาก “คุณซือ?”
“ฉันจะเก็บเด็กเอาไว้” ซือจิ้งสวนพูดออกมาตรง ๆ
หมอเจ้าของไข้พูดอย่างจริงจัง : “คุณซือ สภาพร่างกายของคุณเป็นยังไง ตัวคุณรู้อยู่แก่ใจ ถ้าหากเก็บเด็ก