บทที่433

“ขอโทษนะ ตอนนั้นฉัน……”

น้ำเสียงของซูซีมู่ ราบเรียบเหมือนเขาในยามปกติ แต่โล่เฟยเอ๋อกลับรู้สึกได้ถึงความเสียใจและคำขอโทษของเขา

ใจของโล่เฟยเอ๋อ เจ็บปวดเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นโอบเอวของซูซีมู่ไว้ แล้วเอาหัวซุกเข้าไปในอ้อมกอดเขา “เรื่องมันผ่านไปแล้ว อีกอย่างนายในตอนนั้น ก็ไม่รู้อะไรสักอย่างด้วยจริง

บทที่434

หลังจากที่ซือจิ้งสวนฟื้นขึ้นมา โล่เฟยเอ๋อก็รีบเข้าไปในห้องผู้ป่วยเพื่อดูอาการเธอทันที

เห็นซือจิ้งสวนหน้าซีดนอนอยู่บนเตียง โล่เฟยเอ๋อก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม “เธอเป็นยังไงบ้าง? ดีขึ้นแล้วหรือยัง?”

“ขอบคุณคุณนายที่ช่วยชีวิตไว้ ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ” ซือจิ้งสวนตอบไปพลาง ทำไม้ทำมือให้โล่เฟยเอ๋อนั่งไ

บทที่435

เมื่อเข้าไปในคฤหาสน์ หซิวหชูเฉียวก็ลากโล่เฟยเอ๋อไปถามเรื่องเหซิงโม่กับซือจิ้งสวน

ลู่ยู่ทำอะไรไม่ได้ เลยได้แต่ลากซูซีมู่ไปยังห้องหนังสือ

“มีเรื่องอะไรเหรอ?” ซูซีมู่ขมวดคิ้วถาม

ลู่ยู่ไม่เปลืองน้ำลาย รีบถามสิ่งที่เขาสงสัยออกไปตรง ๆ “ซูซีมู่ ผู้หญิงคนนั้นยุแยงเฟยเอ๋อ ทำให้เฟยเอ๋อรังเกียจเขา นาย