บทที่432

ซูซีมู่ไม่ได้คำถามของเธอ เพราะรปภ. เข้ามาพอดี

เขาได้กวักมือ “ส่งแขกด้วย”

“ครับ ประธานซู” รปภ. พยักหน้า จากนั้นก็พยุงผู้หญิงคนนั้นออกไป

“พวกเธอจะต้องเสียใจภายหลัง……” ผู้หญิงคนนั้นดิ้นไปมาพลางตะโกนพูด

ขณะนั้นเอง โล่เฟยเอ๋อก็เอ่ยขึ้นมา “รอเดี๋ยว”

ผู้หญิงคนนั้นคิดว่าโล่เฟยเอ๋อเห็นแก่ผลประโยชน์ข

บทที่433

“ขอโทษนะ ตอนนั้นฉัน……”

น้ำเสียงของซูซีมู่ ราบเรียบเหมือนเขาในยามปกติ แต่โล่เฟยเอ๋อกลับรู้สึกได้ถึงความเสียใจและคำขอโทษของเขา

ใจของโล่เฟยเอ๋อ เจ็บปวดเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นโอบเอวของซูซีมู่ไว้ แล้วเอาหัวซุกเข้าไปในอ้อมกอดเขา “เรื่องมันผ่านไปแล้ว อีกอย่างนายในตอนนั้น ก็ไม่รู้อะไรสักอย่างด้วยจริง

บทที่434

หลังจากที่ซือจิ้งสวนฟื้นขึ้นมา โล่เฟยเอ๋อก็รีบเข้าไปในห้องผู้ป่วยเพื่อดูอาการเธอทันที

เห็นซือจิ้งสวนหน้าซีดนอนอยู่บนเตียง โล่เฟยเอ๋อก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม “เธอเป็นยังไงบ้าง? ดีขึ้นแล้วหรือยัง?”

“ขอบคุณคุณนายที่ช่วยชีวิตไว้ ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ” ซือจิ้งสวนตอบไปพลาง ทำไม้ทำมือให้โล่เฟยเอ๋อนั่งไ