บทที่36

ได้ยินเสียงคนแปลกหน้าจากปลายสายของซูซีมู่ โล่เฟยเอ๋อรู้สึกกลัวจึงตัดสายทิ้ง

เธอคิดว่าอีกไม่นานซูซีมู่จะโทรกลับมา

แต่ผ่านไปสักพักก็ยังไม่มีการติดต่อกลับมาทำให้โล่เฟยเอ๋อเริ่มใจไม่ดี

ทำไมคนอื่นถึงมารับโทรศัพท์ของเขา? ไม่ใช่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาหรอกนะ!

โล่เฟยเอ๋อไม่สบายใจมากขึ้นสุดท้ายก็ตัดสินใ

บทที่37

ซูซีมู่ตกใจที่โล่เฟยเอ๋อปากุญแจรถใส่เขา

“ผมผิดเอง คุณอย่าโกรธเลยนะ”

โล่เฟยเอ๋อหมุนตัวเดินไปโดยที่ไม่ยอมพูดอะไร

ซูซีมู่เกิดกังวลขึ้นมาเมื่อเห็นโล่เฟยเอ๋อเดินจากไปก็รีบเข้าไปคว้ามือเธอไว้

“ปล่อยนะ” ดวงตาของโล่เฟยเอ๋อค่อย ๆ แดงขึ้นเรื่อย

“ไม่” ซูซีมู่ดึงโล่เฟยเอ๋อเข้ามาไว้ในอ้อมกอด โล่เฟยเอ๋อยก

บทที่38

โล่เฟยเอ๋อรู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อข้อสรุปออกมาเป็นแบบนี้

ต่อมาเธอก็ลุกจากชักโครกแล้ววิ่งออกมาจากห้องน้ำ

“เกิดอะไรขึ้น?” ซูซีมู่มองโล่เฟยเอ๋อที่วิ่งอย่างรีบร้อนออกมาจากห้องน้ำ

“ดึกมากแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อน” โล่เฟยเอ๋อไม่กล้ามองตาซูซีมู่

ซูซีมู่มองดูเธอนิ่ง ๆ แล้วลุกขึ้นยืน “ผมไปส่ง”

“ไม่ต้อง เ