บทที่35

เสียงแจ้งเตือนข้อความที่คุ้นเคยทำให้ซูซีมู่ต้องเลิกคิ้ว

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า

โล่เฟยเอ๋อส่งข้อความสั้น ๆ มา : คุณยังไม่เลิกงานเหรอ?

หลังจากอ่านข้อความนั้น ความโศกเศร้าที่แสดงอยู่บนใบหน้ามาตลอดทั้งวันก็หายไปหมด

ซูซีมู่ตอบกลับ : เลิกตั้งนานแล้ว

เมื่อซูซีมู่ตอบกลับข้อความนั้นไปโล่เฟยเอ

บทที่36

ได้ยินเสียงคนแปลกหน้าจากปลายสายของซูซีมู่ โล่เฟยเอ๋อรู้สึกกลัวจึงตัดสายทิ้ง

เธอคิดว่าอีกไม่นานซูซีมู่จะโทรกลับมา

แต่ผ่านไปสักพักก็ยังไม่มีการติดต่อกลับมาทำให้โล่เฟยเอ๋อเริ่มใจไม่ดี

ทำไมคนอื่นถึงมารับโทรศัพท์ของเขา? ไม่ใช่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาหรอกนะ!

โล่เฟยเอ๋อไม่สบายใจมากขึ้นสุดท้ายก็ตัดสินใ

บทที่37

ซูซีมู่ตกใจที่โล่เฟยเอ๋อปากุญแจรถใส่เขา

“ผมผิดเอง คุณอย่าโกรธเลยนะ”

โล่เฟยเอ๋อหมุนตัวเดินไปโดยที่ไม่ยอมพูดอะไร

ซูซีมู่เกิดกังวลขึ้นมาเมื่อเห็นโล่เฟยเอ๋อเดินจากไปก็รีบเข้าไปคว้ามือเธอไว้

“ปล่อยนะ” ดวงตาของโล่เฟยเอ๋อค่อย ๆ แดงขึ้นเรื่อย

“ไม่” ซูซีมู่ดึงโล่เฟยเอ๋อเข้ามาไว้ในอ้อมกอด โล่เฟยเอ๋อยก