ตอน 35
โดนเท
บทที่35
เสียงแจ้งเตือนข้อความที่คุ้นเคยทำให้ซูซีมู่ต้องเลิกคิ้ว
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า
โล่เฟยเอ๋อส่งข้อความสั้น ๆ มา : คุณยังไม่เลิกงานเหรอ?
หลังจากอ่านข้อความนั้น ความโศกเศร้าที่แสดงอยู่บนใบหน้ามาตลอดทั้งวันก็หายไปหมด
ซูซีมู่ตอบกลับ : เลิกตั้งนานแล้ว
เมื่อซูซีมู่ตอบกลับข้อความนั้นไปโล่เฟยเอ
ตอน 36
บทที่36
ได้ยินเสียงคนแปลกหน้าจากปลายสายของซูซีมู่ โล่เฟยเอ๋อรู้สึกกลัวจึงตัดสายทิ้ง
เธอคิดว่าอีกไม่นานซูซีมู่จะโทรกลับมา
แต่ผ่านไปสักพักก็ยังไม่มีการติดต่อกลับมาทำให้โล่เฟยเอ๋อเริ่มใจไม่ดี
ทำไมคนอื่นถึงมารับโทรศัพท์ของเขา? ไม่ใช่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาหรอกนะ!
โล่เฟยเอ๋อไม่สบายใจมากขึ้นสุดท้ายก็ตัดสินใ
ตอน 37
บทที่37
ซูซีมู่ตกใจที่โล่เฟยเอ๋อปากุญแจรถใส่เขา
“ผมผิดเอง คุณอย่าโกรธเลยนะ”
โล่เฟยเอ๋อหมุนตัวเดินไปโดยที่ไม่ยอมพูดอะไร
ซูซีมู่เกิดกังวลขึ้นมาเมื่อเห็นโล่เฟยเอ๋อเดินจากไปก็รีบเข้าไปคว้ามือเธอไว้
“ปล่อยนะ” ดวงตาของโล่เฟยเอ๋อค่อย ๆ แดงขึ้นเรื่อย
“ไม่” ซูซีมู่ดึงโล่เฟยเอ๋อเข้ามาไว้ในอ้อมกอด โล่เฟยเอ๋อยก