บทที่34

ตอนที่โล่เฟยเอ๋อลงมาจากชั้นบนโล่ชิงไป๋กับเห้อจิ้นเหยาก็ได้มารอเธอที่โต๊ะอาหารแล้ว

โล่ชิงไป๋ที่มีสีหน้าไม่พอใจมองโล่เฟยเอ๋อที่เพิ่งเข้ามา “ให้ผู้ใหญ่มานั่งรอเธอ มันถูกเหรอ?”

โล่เฟยเอ๋อรู้ตัวว่าผิดจึงไม่แก้ตัว

“คนกันเองทั้งนั้นรอนิดรอหน่อยไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เห้อจิ้นเหยามองไปที่โล่ชิงไป๋แล้วส่งร

บทที่35

เสียงแจ้งเตือนข้อความที่คุ้นเคยทำให้ซูซีมู่ต้องเลิกคิ้ว

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า

โล่เฟยเอ๋อส่งข้อความสั้น ๆ มา : คุณยังไม่เลิกงานเหรอ?

หลังจากอ่านข้อความนั้น ความโศกเศร้าที่แสดงอยู่บนใบหน้ามาตลอดทั้งวันก็หายไปหมด

ซูซีมู่ตอบกลับ : เลิกตั้งนานแล้ว

เมื่อซูซีมู่ตอบกลับข้อความนั้นไปโล่เฟยเอ

บทที่36

ได้ยินเสียงคนแปลกหน้าจากปลายสายของซูซีมู่ โล่เฟยเอ๋อรู้สึกกลัวจึงตัดสายทิ้ง

เธอคิดว่าอีกไม่นานซูซีมู่จะโทรกลับมา

แต่ผ่านไปสักพักก็ยังไม่มีการติดต่อกลับมาทำให้โล่เฟยเอ๋อเริ่มใจไม่ดี

ทำไมคนอื่นถึงมารับโทรศัพท์ของเขา? ไม่ใช่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาหรอกนะ!

โล่เฟยเอ๋อไม่สบายใจมากขึ้นสุดท้ายก็ตัดสินใ