บทที่263

ขณะที่กำลังทานข้าว โล่เฟยเอ๋อก็พูดกับซูซีมู่ เรื่องที่ต้องการให้เขาช่วย

“ซูซีมู่ ฉันมีเรื่องอยากให้นานช่วยหน่อย”

ซูซีมู่พยักหน้าโดยไม่ต้องคิด “อืม ได้สิ”

เมื่อเห็นซูซีมู่ไม่ถามสักนิดว่าจะให้ช่วยเรื่องอะไร ก็ตกปากรับคำเลย โล่เฟยเอ๋อก็รู้สึกเหมือนพูดไม่ออกขึ้นมา

เมื่อเห็นโล่เฟยเอ๋อเงียบไปไม่ย

บทที่264

ไม่นานนักซูซีมู่ก็ยกน้ำกลับมาที่ห้องหนังสือ แต่ทว่าหลังจากโล่เฟยเอ๋อดื่มน้ำเสร็จ กลับไม่ได้ออกไป เพียงแค่ลุกจากเก้าอี้ทำงาน ย้ายไปนั่งที่โซฟา

ตอนแรก ซูซีมู่คิดว่าโล่เฟยเอ๋อจะนั่งสักพักแล้วกลับห้องไปนอน เขาเลยไม่ได้สนใจเธอ หยิบเอาเอกสารฉบับนั้นที่เขาอ่านได้เพียงครึ่งหนึ่งมาอ่านต่อ

แต่ปรากฏว่

บทที่265

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว โล่เฟยเอ๋อก็พูดกับซูซีมู่เรื่องที่จะพาหซิวหชูเฉียวไปอ่าวโป๋ไห่

“เมื่อคืนฉันโทรหาเฉียวเฉียวแล้ว เธอยินดีที่จะไปอ่าวโป๋ไห่”

ซูซีมู่พยักหน้าแล้ว อืม มาคำหนึ่ง จากนั้นก็ถามว่า “ตอนนี้เพื่อนเธอยังอยู่ที่โรงพยาบาลเหรอ?”

“ใช่สิ ทำไมเหรอ?” โล่เฟยเอ๋อถาม

“ไม่ใช่เรื่องใหญ