บทที่ 26

บทที่26

ตอนที่โล่เฟยเอ๋อซื้อของกลับมา ก็พบว่าซูซีมู่นอนหลับอยู่บนโซฟา

มองเห็นว่าไม่มีอะไรมาห่มไว้เลย โล่เฟยเอ๋อขมวดคิ้วพลางเดินเอาของวางไว้บนโต๊ะ แล้วก็หาผ้ามาห่มให้ซูซีมู่

เมื่อหาผ้าห่มมาได้แล้ว เธอก็ค่อยๆบรรจงห่มให้เข้าช้าช้า

เมื่อเอาผ้าไปคลุมถึงไหล่เขา สายตานั้นก็ถูกใบหน้าของซูซีมู่ดึงด

บทที่ 27

บทที่27

วันต่อมา ซูซีมู่ไม่ปวดหัวแล้ว แต่เสียงก็ยังคงแหบแห้ง ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น เขาก็ยังไปทำงานเช่นเดิม

โจวเฉิงสังเกตว่าน้ำเสียงนายแหบแห้ง จึงเอ่ยปากถามด้วยความระมัดระวัง “ประธาณซู เสียงนายแหบแห้งขนาดนี้ ให้ผมไปซื้อยาให้นายมั้ย?

ซูซีมู่ชะงักไปเล็กน้อยแล้วจึงส่ายหน้า “ไม่ต้อง ผมมี” ยาของ

บทที่ 28

บทที่28

งานเปิดตัวสินค้าใหม่ของบริษัทดี้ก้วนจะเริ่มเวลาสิบโมงครึ่ง เก้าโมงโจวเฉิงและพนักงานขับรถก็เข้าไปรับซูซีมู่ที่คฤหาสน์

วันนี้รถติดไม่ขยับ เพื่อสร้างบรรยากาศในรถโจวเฉิงก็พูดเล่นขึ้นมา “ประธาณซู หาผู้บริหารชั้นสูงของบริษัทดี้ก้วนรู้ว่านายไปร่วมงานเปิดตัวสินค้าใหม่ด้วยตนเอง คงจะดีใจน่าด