บทที่25

สามารถทำให้ซูซีมู่กลับบ้านอย่างว่าง่ายเช่นนี้จะเป็นใครไปได้? แน่นอนคือโล่เฟยเอ๋อนั่นเอง

ที่จริงถ้าหากซูซีมู่ไม่ได้ดื่มจนเมา เขาอาจจะไม่ว่าง่ายขนาดนี้ก็ได้ แต่น่าเสียดายเขาดื่มจนเมาเสียแล้ว เมื่อเห็นโล่เฟยเอ๋อส่งข้อความมา อยากให้เขารีบกลับบ้านไปพักผ่อน เขาก็กลับเชื่อฟังอย่างว่าง่าย

เพราะว่าดื

บทที่26

ตอนที่โล่เฟยเอ๋อซื้อของกลับมา ก็พบว่าซูซีมู่นอนหลับอยู่บนโซฟา

มองเห็นว่าไม่มีอะไรมาห่มไว้เลย โล่เฟยเอ๋อขมวดคิ้วพลางเดินเอาของวางไว้บนโต๊ะ แล้วก็หาผ้ามาห่มให้ซูซีมู่

เมื่อหาผ้าห่มมาได้แล้ว เธอก็ค่อยๆบรรจงห่มให้เข้าช้าช้า

เมื่อเอาผ้าไปคลุมถึงไหล่เขา สายตานั้นก็ถูกใบหน้าของซูซีมู่ดึงดูด

ริมฝีปา

บทที่27

วันต่อมา ซูซีมู่ไม่ปวดหัวแล้ว แต่เสียงก็ยังคงแหบแห้ง ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น เขาก็ยังไปทำงานเช่นเดิม

โจวเฉิงสังเกตว่าน้ำเสียงนายแหบแห้ง จึงเอ่ยปากถามด้วยความระมัดระวัง “ประธาณซู เสียงนายแหบแห้งขนาดนี้ ให้ผมไปซื้อยาให้นายมั้ย?

ซูซีมู่ชะงักไปเล็กน้อยแล้วจึงส่ายหน้า “ไม่ต้อง ผมมี” ยาของเขาคือยาที