ตอน 27
โดนเท
บทที่27
วันต่อมา ซูซีมู่ไม่ปวดหัวแล้ว แต่เสียงก็ยังคงแหบแห้ง ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น เขาก็ยังไปทำงานเช่นเดิม
โจวเฉิงสังเกตว่าน้ำเสียงนายแหบแห้ง จึงเอ่ยปากถามด้วยความระมัดระวัง “ประธาณซู เสียงนายแหบแห้งขนาดนี้ ให้ผมไปซื้อยาให้นายมั้ย?
ซูซีมู่ชะงักไปเล็กน้อยแล้วจึงส่ายหน้า “ไม่ต้อง ผมมี” ยาของเขาคือยาที
ตอน 28
บทที่28
งานเปิดตัวสินค้าใหม่ของบริษัทดี้ก้วนจะเริ่มเวลาสิบโมงครึ่ง เก้าโมงโจวเฉิงและพนักงานขับรถก็เข้าไปรับซูซีมู่ที่คฤหาสน์
วันนี้รถติดไม่ขยับ เพื่อสร้างบรรยากาศในรถโจวเฉิงก็พูดเล่นขึ้นมา “ประธาณซู หาผู้บริหารชั้นสูงของบริษัทดี้ก้วนรู้ว่านายไปร่วมงานเปิดตัวสินค้าใหม่ด้วยตนเอง คงจะดีใจน่าดู”
ซูซีมู่
ตอน 29
บทที่29
“โอเค” โล่เฟยเอ๋อตะโกนกลับไป จากนั้นก็หันไปทางซูซีมู่ “หัวหน้ากลุ่มเรียกฉัน … ”
“ผมรอคุณ” ซูซีมู่พูด
“ได้” โล่เฟยเอ๋อพยักหน้า จากนั้นก็มองทีรามิสุที่อยู่ในมือ “แล้วอันนี้ …”
“ผมถือไว้ให้คุณ” ซูซีมู่ยกมือขึ้นรับเอาเค้กมาจากมือโล่เฟยเอ๋อ “ผมไปรอคุณข้างล่าง”
“อื้อ!” โล่เฟยเอ๋อตอบรับอย่างดีใจ จา