บทที่27

วันต่อมา ซูซีมู่ไม่ปวดหัวแล้ว แต่เสียงก็ยังคงแหบแห้ง ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น เขาก็ยังไปทำงานเช่นเดิม

โจวเฉิงสังเกตว่าน้ำเสียงนายแหบแห้ง จึงเอ่ยปากถามด้วยความระมัดระวัง “ประธาณซู เสียงนายแหบแห้งขนาดนี้ ให้ผมไปซื้อยาให้นายมั้ย?

ซูซีมู่ชะงักไปเล็กน้อยแล้วจึงส่ายหน้า “ไม่ต้อง ผมมี” ยาของเขาคือยาที

บทที่28

งานเปิดตัวสินค้าใหม่ของบริษัทดี้ก้วนจะเริ่มเวลาสิบโมงครึ่ง เก้าโมงโจวเฉิงและพนักงานขับรถก็เข้าไปรับซูซีมู่ที่คฤหาสน์

วันนี้รถติดไม่ขยับ เพื่อสร้างบรรยากาศในรถโจวเฉิงก็พูดเล่นขึ้นมา “ประธาณซู หาผู้บริหารชั้นสูงของบริษัทดี้ก้วนรู้ว่านายไปร่วมงานเปิดตัวสินค้าใหม่ด้วยตนเอง คงจะดีใจน่าดู”

ซูซีมู่

บทที่29

“โอเค” โล่เฟยเอ๋อตะโกนกลับไป จากนั้นก็หันไปทางซูซีมู่ “หัวหน้ากลุ่มเรียกฉัน … ”

“ผมรอคุณ” ซูซีมู่พูด

“ได้” โล่เฟยเอ๋อพยักหน้า จากนั้นก็มองทีรามิสุที่อยู่ในมือ “แล้วอันนี้ …”

“ผมถือไว้ให้คุณ” ซูซีมู่ยกมือขึ้นรับเอาเค้กมาจากมือโล่เฟยเอ๋อ “ผมไปรอคุณข้างล่าง”

“อื้อ!” โล่เฟยเอ๋อตอบรับอย่างดีใจ จา