บทที่24

ในรถกลับมาเงียบกริบเช่นเดิม โล่เฟยเอ๋อทำปากพะงาบ ๆ เหมือนอยากจะช่วยอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา สายตาก็เปลี่ยนไปมองแสงไฟสีแดงที่สาดส่องตลอดทาง

ครึ่งชั่วโมงถัดมา ซูซีมู่ก็จอดรดให้โล่เฟยเอ๋อลงตรงหน้าประตูใหญ่ของชุมชนปี้ไห

รอจนรถจอดสนิท โล่เฟยเอ๋อก็ปลดสายเข็มขัดนิรภัยพลางพูดกับซูซีมู่ว่า

บทที่25

สามารถทำให้ซูซีมู่กลับบ้านอย่างว่าง่ายเช่นนี้จะเป็นใครไปได้? แน่นอนคือโล่เฟยเอ๋อนั่นเอง

ที่จริงถ้าหากซูซีมู่ไม่ได้ดื่มจนเมา เขาอาจจะไม่ว่าง่ายขนาดนี้ก็ได้ แต่น่าเสียดายเขาดื่มจนเมาเสียแล้ว เมื่อเห็นโล่เฟยเอ๋อส่งข้อความมา อยากให้เขารีบกลับบ้านไปพักผ่อน เขาก็กลับเชื่อฟังอย่างว่าง่าย

เพราะว่าดื

บทที่26

ตอนที่โล่เฟยเอ๋อซื้อของกลับมา ก็พบว่าซูซีมู่นอนหลับอยู่บนโซฟา

มองเห็นว่าไม่มีอะไรมาห่มไว้เลย โล่เฟยเอ๋อขมวดคิ้วพลางเดินเอาของวางไว้บนโต๊ะ แล้วก็หาผ้ามาห่มให้ซูซีมู่

เมื่อหาผ้าห่มมาได้แล้ว เธอก็ค่อยๆบรรจงห่มให้เข้าช้าช้า

เมื่อเอาผ้าไปคลุมถึงไหล่เขา สายตานั้นก็ถูกใบหน้าของซูซีมู่ดึงดูด

ริมฝีปา