บทที่23

ในเวลาแบบนี้ ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดไม่จามาตลอดในที่สุดก็เอ่ยปาก “ใครบอกว่าผมไม่ใช่แฟนของเฟยเอ๋อ?”

โล่เฟยเอ๋อเงยหน้ามองซูซีมู่อย่างตกใจ เธอคิดไม่ถึงว่าเขาจะช่วยเธอจากเหตุการนี้ ตอนแรกเธอคิดว่าเขาโมโหมากเสียจนไม่สนใจเธออีก

ซูซีมู่นั้นราวกับไม่รู้สึกถึงสายตาของคนตัวเล็กข้าง ๆ สายตาเย็นชามอง

บทที่24

ในรถกลับมาเงียบกริบเช่นเดิม โล่เฟยเอ๋อทำปากพะงาบ ๆ เหมือนอยากจะช่วยอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา สายตาก็เปลี่ยนไปมองแสงไฟสีแดงที่สาดส่องตลอดทาง

ครึ่งชั่วโมงถัดมา ซูซีมู่ก็จอดรดให้โล่เฟยเอ๋อลงตรงหน้าประตูใหญ่ของชุมชนปี้ไห

รอจนรถจอดสนิท โล่เฟยเอ๋อก็ปลดสายเข็มขัดนิรภัยพลางพูดกับซูซีมู่ว่า

บทที่25

สามารถทำให้ซูซีมู่กลับบ้านอย่างว่าง่ายเช่นนี้จะเป็นใครไปได้? แน่นอนคือโล่เฟยเอ๋อนั่นเอง

ที่จริงถ้าหากซูซีมู่ไม่ได้ดื่มจนเมา เขาอาจจะไม่ว่าง่ายขนาดนี้ก็ได้ แต่น่าเสียดายเขาดื่มจนเมาเสียแล้ว เมื่อเห็นโล่เฟยเอ๋อส่งข้อความมา อยากให้เขารีบกลับบ้านไปพักผ่อน เขาก็กลับเชื่อฟังอย่างว่าง่าย

เพราะว่าดื