บทที่22

ถังหซิวฉีค่อยๆบิดบังสายตาริษยานั้น จากนั้นก็เอามือคลองแขนกู้ชิงหลัน หันไปพูดกับโล่เฟยเอ๋อว่า “อ้ายหยา เฟยเอ๋อทำไมถึงมาคนเดียวล่ะ? เรานักกันแล้วนี่ว่าจะพาแฟนมาด้วยน่ะ? ”

เพื่อนนักเรียนที่นั่งอยู่ข้างๆสองสามคนนั้นก็ทำท่าราวกับว่านึกอะไรออกจึงหันไปทางโล่เฟยเอ๋อจากนั้นจึงเอ่ยถามว่า “ใช่ ๆ เฟยเอ๋

บทที่23

ในเวลาแบบนี้ ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดไม่จามาตลอดในที่สุดก็เอ่ยปาก “ใครบอกว่าผมไม่ใช่แฟนของเฟยเอ๋อ?”

โล่เฟยเอ๋อเงยหน้ามองซูซีมู่อย่างตกใจ เธอคิดไม่ถึงว่าเขาจะช่วยเธอจากเหตุการนี้ ตอนแรกเธอคิดว่าเขาโมโหมากเสียจนไม่สนใจเธออีก

ซูซีมู่นั้นราวกับไม่รู้สึกถึงสายตาของคนตัวเล็กข้าง ๆ สายตาเย็นชามอง

บทที่24

ในรถกลับมาเงียบกริบเช่นเดิม โล่เฟยเอ๋อทำปากพะงาบ ๆ เหมือนอยากจะช่วยอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา สายตาก็เปลี่ยนไปมองแสงไฟสีแดงที่สาดส่องตลอดทาง

ครึ่งชั่วโมงถัดมา ซูซีมู่ก็จอดรดให้โล่เฟยเอ๋อลงตรงหน้าประตูใหญ่ของชุมชนปี้ไห

รอจนรถจอดสนิท โล่เฟยเอ๋อก็ปลดสายเข็มขัดนิรภัยพลางพูดกับซูซีมู่ว่า