ตอน 216
โดนเท
บทที่216
ซูซีมู่เอียงศีรษะเล็กน้อย และได้เห็นความคาดหวังจากดวงตาที่มืดมนของโล่เฟยเอ๋ออย่างชัดเจน
คาดหวัง……เธอไม่อยากให้เขาออกไปทำธุระหรอ?
ซูซีมู่แววตาเป็นประกาย จากนั้นถามว่า “ยืนนานขนาดนี้ ขาของคุณไม่เจ็บหรอ?”
ซูซีมู่ไม่พูดยังดี พอพูดปุ๊บ โล่เฟยเอ๋อก็รู้สึกเจ็บขาจริงด้วย
“เจ็บสิ”
ซูซีมู่ได้ก้มหน้าจ
ตอน 217
บทที่217
5:30 น ช่วงเย็นตอนถึงเลิกงาน โล่เฟยเอ๋อเก็บของแล้วออกจากบริษัท
เพิ่งเดินออกจากลิฟต์ ยังไม่ถึงหน้าประตูบริษัท โล่เฟยเอ๋อมองทะลุหน้าต่างกระจก ก็เห็นซูซีมู่กำลังยืนรอเธออยู่ตรงตำแหน่งที่เขาจอดรถไว้ตอนเช้า
อาจเป็นเพราะกลัวว่าจะมีคนจำเขาได้ ซูซีมู่จึงใส่แว่นกันแดดอันใหญ่
ถึงแม้วันกันแดดจะบังหน้า
ตอน 218
บทที่218
โจวเฉิงทำตามคำสั่งของซูซีมู่ช่วยเอาจดหมายแนะนำจากกรรมการการแข่งขันเครื่องประดับระดับโลกให้โล่เฟยเอ๋อ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ง่ายเหมือนที่คิด
โจวเฉิงเพิ่งกลับมาจากฝรั่งเศสยังไม่ทันได้พักผ่อน ก็ไปรายงานให้ซูซีมู่ทราบ”ประธานซู คุณไค่ตี้ยอมเอาจดหมายแนะนำให้พวกเรา แต่ว่าเธออยากพบนักออกแบบก่อนครับ”
ซู