บทที่215

โล่เฟยเอ๋อได้พักในห้องตั้งแต่เช้า จนเที่ยงถึงลงมารับประทานอาหารเที่ยงที่ชั้นล่างตึก

หลังจากรับประทานอาหารเที่ยงเสร็จ เธอก็ไม่ได้ขึ้นไปบนตึก แต่เธอได้นั่งดูโทรทัศน์บนโซฟาที่ห้องรับแขก

ผ่านไปไม่นาน โทรศัพท์ในห้องรับแขกก็ได้ดังขึ้น

โล่เฟยเอ๋อไม่ได้คิดอะไรมาก เลยเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์

ยังยกไม่ท

บทที่216

ซูซีมู่เอียงศีรษะเล็กน้อย และได้เห็นความคาดหวังจากดวงตาที่มืดมนของโล่เฟยเอ๋ออย่างชัดเจน

คาดหวัง……เธอไม่อยากให้เขาออกไปทำธุระหรอ?

ซูซีมู่แววตาเป็นประกาย จากนั้นถามว่า “ยืนนานขนาดนี้ ขาของคุณไม่เจ็บหรอ?”

ซูซีมู่ไม่พูดยังดี พอพูดปุ๊บ โล่เฟยเอ๋อก็รู้สึกเจ็บขาจริงด้วย

“เจ็บสิ”

ซูซีมู่ได้ก้มหน้าจ

บทที่217

5:30 น ช่วงเย็นตอนถึงเลิกงาน โล่เฟยเอ๋อเก็บของแล้วออกจากบริษัท

เพิ่งเดินออกจากลิฟต์ ยังไม่ถึงหน้าประตูบริษัท โล่เฟยเอ๋อมองทะลุหน้าต่างกระจก ก็เห็นซูซีมู่กำลังยืนรอเธออยู่ตรงตำแหน่งที่เขาจอดรถไว้ตอนเช้า

อาจเป็นเพราะกลัวว่าจะมีคนจำเขาได้ ซูซีมู่จึงใส่แว่นกันแดดอันใหญ่

ถึงแม้วันกันแดดจะบังหน้า