บทที่182

ที่โล่เฟยเอ๋อพูดว่า จะลงไปซื้อของ ที่จริงแล้วก็แค่หาข้ออ้าง เพื่อหนีออกจากห้องนั้น

เมื่อเธอออกมาจากตึกคนไข้ เธอก็เดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ที่อยู่ใต้ตึกอย่างไร้ซึ่งจุดหมายปลายทาง

เวลานี้เป็นช่วงที่หนาวที่สุด นอกจากสวนดอกไม้จะมีเพียงลมหนาว ก็ไม่มีอะไรเลย เนื่องจากโล่เฟยเอ๋อออกมาอย่างเร่งรีบ ดัง

บทที่183

วันนั้นหลังจากตื่นขึ้นจากการงีบกลางวัน โล่เฟยเอ๋อวิ่งไปที่ห้องหนังสือของซูซีมู่ด้วยความเคยชิน ในห้องหนังสือมีเพลงเปิดคลออยู่ ทว่าซูซีมู่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าต่าง…มองดูหิมะ

เมื่อเห็นหิมะขาวโพลนด้านนอก ดวงตาของโล่เฟยเอ๋อแวววับในพริบตา “หิมะตกแล้ว! ”

เธอพูดพลางก้าวฉับๆ เข้าไปใกล้ซูซีมู่ เธอมองหิ

บทที่184

การพูดคุยสนทนาในห้องหนังสือ ก้นบึ้งหัวใจของโล่เฟยเอ๋อก็เปิดออก ทั้งยังไม่ยังเข้าหาซูซีมู่ได้อย่างไม่อึดอัดมากเท่าเมื่อก่อนแล้ว

เพราะหิมะตกหนัก พวกเขาเลยยังอยู่ที่เมืองหลวง

ในช่วงระหว่างนี้ บาดแผลของซูซีมู่ก็ได้โล่เฟยเอ๋อดูแลจนใกล้หายดีแล้ว เขาเริ่มจัดการเรื่องถอนบริษัทซูซื่อออกจากเมืองหลวง