บทที่181

เช้าของวันถัดมา ในตอนที่โล่เฟยเอ๋อตื่น ซูซีมู่ก็ลุกนั่งเรียบร้อยแล้ว

โล่เฟยเอ๋อขมวดคิ้ว และเดินไปหาเขา “ทำไมคุณไม่เรียกฉัน แถมยังลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเองอีก?”

“ผมไม่เป็นไร” ซูซีมู่ตอบอย่างเย็นชา

โล่เฟยเอ๋อไม่พูดอะไร เธอจ้องซูซีมู่แวบเดียวก็หันตัวและเดินเข้าไปในห้องน้ำ

แม้โล่เฟยเอ๋อจะไม่ได้พูดอ

บทที่182

ที่โล่เฟยเอ๋อพูดว่า จะลงไปซื้อของ ที่จริงแล้วก็แค่หาข้ออ้าง เพื่อหนีออกจากห้องนั้น

เมื่อเธอออกมาจากตึกคนไข้ เธอก็เดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ที่อยู่ใต้ตึกอย่างไร้ซึ่งจุดหมายปลายทาง

เวลานี้เป็นช่วงที่หนาวที่สุด นอกจากสวนดอกไม้จะมีเพียงลมหนาว ก็ไม่มีอะไรเลย เนื่องจากโล่เฟยเอ๋อออกมาอย่างเร่งรีบ ดัง

บทที่183

วันนั้นหลังจากตื่นขึ้นจากการงีบกลางวัน โล่เฟยเอ๋อวิ่งไปที่ห้องหนังสือของซูซีมู่ด้วยความเคยชิน ในห้องหนังสือมีเพลงเปิดคลออยู่ ทว่าซูซีมู่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าต่าง…มองดูหิมะ

เมื่อเห็นหิมะขาวโพลนด้านนอก ดวงตาของโล่เฟยเอ๋อแวววับในพริบตา “หิมะตกแล้ว! ”

เธอพูดพลางก้าวฉับๆ เข้าไปใกล้ซูซีมู่ เธอมองหิ