บทที่179

ตอนค่ำๆ ซูซีมู่ก็ตื่นขึ้นมา

เขาลืมตาขึ้นมา ไม่ได้สนใจทั้งหมอและพยาบาลที่ตรวจอาการให้อยู่แม้แต่น้อย เพียงแต่มองไปทางโจวเฉิง ก่อนจะถามออกมา “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

โจวเฉิงรู้ได้ทันทีว่า “เธอ” ที่ออกมาจากปากของซูซีมู่ หมายถึงใคร พลางพยักหน้าตอบ “คุณนายไม่เป็นอะไรครับ”

ได้ยินโจวเฉิงพูดว่าโล่เฟยเอ๋

บทที่180

เนื่องจากซูซีมู่จัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ดังนั้น คืนวันนั้นโจวเฉิงก็ไปที่ห้องพักในโรงแรมของโล่เฟยเอ๋ออีกครั้ง ซึ่งรอบนี้โล่เฟยเอ๋ออยู่ในห้อง

คุณนาย ตอนเย็นคุณออกไปข้างนอกมาหรอครับ?” โจวเฉิงเพ่งมองเฟยเอ๋อที่มีสีหน้าที่ดูไม่จืด พลางถามเธอ

แววตาของโล่เฟยเอ๋อเป็นประกาย จากนั้นก็ถามเขากลับ “อ

บทที่181

เช้าของวันถัดมา ในตอนที่โล่เฟยเอ๋อตื่น ซูซีมู่ก็ลุกนั่งเรียบร้อยแล้ว

โล่เฟยเอ๋อขมวดคิ้ว และเดินไปหาเขา “ทำไมคุณไม่เรียกฉัน แถมยังลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเองอีก?”

“ผมไม่เป็นไร” ซูซีมู่ตอบอย่างเย็นชา

โล่เฟยเอ๋อไม่พูดอะไร เธอจ้องซูซีมู่แวบเดียวก็หันตัวและเดินเข้าไปในห้องน้ำ

แม้โล่เฟยเอ๋อจะไม่ได้พูดอ