บทที่178

สุดท้ายโล่เฟยเอ๋อก็ไม่ได้ออกไปจากห้อง นั่งพิงประตูอยู่ข้างใน อย่างเชื่อฟังคำสั่ง พลางคอยฟังเสียงจากข้างนอก

เสียงจากข้างนอกดูวุ่นวายอลหม่านมาก มีทั้งเสียงกรีดร้อง มีทั้งเสียงต่อยตี แถวยังมีเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอีก……

และทุกครั้งที่โล่เฟยเอ๋อได้ยินเสียงจากข้างนอก ในใจก็กังวลไปหมด เธอก

บทที่179

ตอนค่ำๆ ซูซีมู่ก็ตื่นขึ้นมา

เขาลืมตาขึ้นมา ไม่ได้สนใจทั้งหมอและพยาบาลที่ตรวจอาการให้อยู่แม้แต่น้อย เพียงแต่มองไปทางโจวเฉิง ก่อนจะถามออกมา “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

โจวเฉิงรู้ได้ทันทีว่า “เธอ” ที่ออกมาจากปากของซูซีมู่ หมายถึงใคร พลางพยักหน้าตอบ “คุณนายไม่เป็นอะไรครับ”

ได้ยินโจวเฉิงพูดว่าโล่เฟยเอ๋

บทที่180

เนื่องจากซูซีมู่จัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ดังนั้น คืนวันนั้นโจวเฉิงก็ไปที่ห้องพักในโรงแรมของโล่เฟยเอ๋ออีกครั้ง ซึ่งรอบนี้โล่เฟยเอ๋ออยู่ในห้อง

คุณนาย ตอนเย็นคุณออกไปข้างนอกมาหรอครับ?” โจวเฉิงเพ่งมองเฟยเอ๋อที่มีสีหน้าที่ดูไม่จืด พลางถามเธอ

แววตาของโล่เฟยเอ๋อเป็นประกาย จากนั้นก็ถามเขากลับ “อ