บทที่177

โล่เฟยเอ๋อยังไม่ทันที่จะค้นพบคำตอบ ก็ถูกคุณชายหวังแทรกทำลายอารมณ์ขึ้นมา

“ประธานซูกับคุณนายเห็นหน้ากันพอแล้ว ผมเองก็ขอพูดข้อต่อรองของผมกับประธานซู”

“ได้” สายตาเย็นชาของซูซีมู่กวาดมองไปทางคุณชายหวัง

ได้ซูซีมู่พูดว่าได้ คุณชายหวังก็ไม่มัวเสียเวลา พูดเงื่อนไขข้อต่อรองของตัวเองออกมา “เงื่อนไขของ

บทที่178

สุดท้ายโล่เฟยเอ๋อก็ไม่ได้ออกไปจากห้อง นั่งพิงประตูอยู่ข้างใน อย่างเชื่อฟังคำสั่ง พลางคอยฟังเสียงจากข้างนอก

เสียงจากข้างนอกดูวุ่นวายอลหม่านมาก มีทั้งเสียงกรีดร้อง มีทั้งเสียงต่อยตี แถวยังมีเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอีก……

และทุกครั้งที่โล่เฟยเอ๋อได้ยินเสียงจากข้างนอก ในใจก็กังวลไปหมด เธอก

บทที่179

ตอนค่ำๆ ซูซีมู่ก็ตื่นขึ้นมา

เขาลืมตาขึ้นมา ไม่ได้สนใจทั้งหมอและพยาบาลที่ตรวจอาการให้อยู่แม้แต่น้อย เพียงแต่มองไปทางโจวเฉิง ก่อนจะถามออกมา “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

โจวเฉิงรู้ได้ทันทีว่า “เธอ” ที่ออกมาจากปากของซูซีมู่ หมายถึงใคร พลางพยักหน้าตอบ “คุณนายไม่เป็นอะไรครับ”

ได้ยินโจวเฉิงพูดว่าโล่เฟยเอ๋