บทที่158

พอออกจากอาคารอพาร์ตเมนต์เก่าแล้ว โล่เฟยเอ๋อก็บอกลาเรือนหลิง จากนั้นเรียกแท็กซี่กลับไปที่วิลล่า

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบบ่ายสามแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เวลาเลิกงาน แต่เนื่องจากเป็นวันอาทิตย์ ถนนก็เลยรถติดเล็กน้อย

ใช้เวลากว่าสองชั่วโมงเพื่อไปที่วิลล่า

หลังจากที่จ่ายเงินเสร็จ โล่เฟยเอ๋อก็ยกกระเป๋าเดิน

บทที่159

“ทำไมเค้กถึงมาอยู่ที่นาย?” โล่เฟยเอ๋อมองโจวเฉิงอย่างแปลกใจ

โจวเฉิงตอบอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก“คือว่า…ประธานซูเพิ่งจะลืมไว้บนรถ”

โล่เฟยเอ๋อพยักหน้า ‘อืม’ หลังจากนั้นก็ถอยไปหนึ่งก้าว “เข้ามาสิ”

โจวเฉิงกล้าเข้าไปในวิลล่าที่ไหนกัน? รีบปัดมือ“ไม่ล่ะครับผมกำลังรีบเค้กนี้ให้คุณ”

พอได้ยินโจวเฉิงบอ

บทที่160

หลังจากทานเค้กด้วยกันครั้งก่อน โล่เฟยเอ๋อและซูซีมู่ก็เข้าสู่ช่วงเวลาแห่งความปรองดอง

ซูซีมู่มักจะแวะซื้อขนมเค้กที่เธอชอบกลับมาหลังเลิกงาน

โล่วเฟยเอ๋อยกยิ้มน้อย ๆ และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว

เธอวางปากกาลงและเดินไปเปิดประตู ห้องหนังสือของซูซีมู่ยังเปิดไฟสว่างอยู่

เดิมทีเธอไ