บทที่11

โจวเฉิงแต่เดิมคิดว่าซูซีมู่สั่งให้เขาพาโล่เฟยเอ๋อขึ้นรถเป็นพิเศษ คือจะถามโล่เฟยเอ๋อเกี่ยวกับผู้ชายที่จับมือเธอ ถึงแม้ว่าจะไม่ถามถึงผู้ชายคนนั้น แต่อย่างน้อยก็น่าจะคุยกันไหม

หลังจากผ่านไปสิบนาที เขาพบว่าเขาคิดผิดแล้ว

หลังจากประธานซูของพวกเขาพูดขึ้นมาเองสองคำ ก็ไม่ได้เปิดปากทองคำพูดอีก ส่วนคุณ

บทที่12

โล่เฟยเอ๋อมาทำงานในวันถัดไป ก็จำขึ้นมาได้ว่าเธอลืมถุงไว้บนรถของซูซีมู่

“ฉันลืมถุงไว้ได้ยังไงเนี่ย” โล่เฟยเอ๋อตบหน้าผากตัวเองอย่างโมโห

หซิวหชูเฉียว มองเธออย่างประหลาดแล้วถามว่า “มีอะไรเหรอ?”

“ฉันลืมภาพออกแบบที่ต้องส่งให้หัวหน้าทีมวันนี้ไว้บนรถ” โล่เฟยเอ๋อคิดอยากจะร้องไห้ต่อ

“ลืมไว้บนรถแท็กซี่

บทที่13

ตอนที่โล่เฟยเอ๋อโทรศัพท์หาซูซีมู่ ซูซีมู่ยังอยู่ระหว่างทางกำลังไปบริษัท

เห็นหมายเลขแปลกๆบนโทรศัพท์ เขายกคิ้วขึ้น แล้วกดรับ แต่ไม่ได้เปิดปากพูด

ประมาณสามสี่วินาที เสียงของโล่เฟยเอ๋อก็ส่งเสียงมา “สวัสดีค่ะ ประธานซู ฉันโล่เฟยเอ๋อนะคะ”

ได้ยินเสียงของโล่เฟยเอ๋อ ปฏิกิริยาแรกของซูซีมู่คือการกวาดสาย