บทที่10

การปรากฏตัวของ เห้อจิ้นเหยาในตอนท้ายส่งผลต่ออารมณ์ของโล่เฟยเอ๋อ

ในหัวมึนงง แม้แต่การวาดออกแบบก็ยังเหม่อลอย หลังจากผ่านวันเสาร์ไปอย่างไร้ประโยชน์ วันอาทิตย์ โล่เฟยเอ๋อออกไปพร้อมกับอัลบั้มรูปภาพ

หลังจากเดิน ลานกว้างหวั้นด๋าไปไม่กี่รอบ อารมณ์ก็รู้สึกดีขึ้น โล่เฟยเอ๋อเข้าสตาร์บัคส์ที่อยู่ใกล้กับ

บทที่11

โจวเฉิงแต่เดิมคิดว่าซูซีมู่สั่งให้เขาพาโล่เฟยเอ๋อขึ้นรถเป็นพิเศษ คือจะถามโล่เฟยเอ๋อเกี่ยวกับผู้ชายที่จับมือเธอ ถึงแม้ว่าจะไม่ถามถึงผู้ชายคนนั้น แต่อย่างน้อยก็น่าจะคุยกันไหม

หลังจากผ่านไปสิบนาที เขาพบว่าเขาคิดผิดแล้ว

หลังจากประธานซูของพวกเขาพูดขึ้นมาเองสองคำ ก็ไม่ได้เปิดปากทองคำพูดอีก ส่วนคุณ

บทที่12

โล่เฟยเอ๋อมาทำงานในวันถัดไป ก็จำขึ้นมาได้ว่าเธอลืมถุงไว้บนรถของซูซีมู่

“ฉันลืมถุงไว้ได้ยังไงเนี่ย” โล่เฟยเอ๋อตบหน้าผากตัวเองอย่างโมโห

หซิวหชูเฉียว มองเธออย่างประหลาดแล้วถามว่า “มีอะไรเหรอ?”

“ฉันลืมภาพออกแบบที่ต้องส่งให้หัวหน้าทีมวันนี้ไว้บนรถ” โล่เฟยเอ๋อคิดอยากจะร้องไห้ต่อ

“ลืมไว้บนรถแท็กซี่