บทที่ 46

ไอ้เด็กเสิร์ฟคนเดิมก็ยังวนเวียนที่โต๊ะผมเกือบจะตลอดเวลา 'กรูอยากบอกว่าลูกค้าโต๊ะอื่นก็มีป้ะมรึงจะไปดูแลคนอื่นบ้างก็ได้นะ อย่ามาวุ่นวายกับกรูนักเลย เดี๋ยวกรูเหวี่ยงใส่ แล้วแม่งพาคนมารุมกระทืบกรูอีก เดี๋ยวกรูเจ็บตัวฟรี เฮ้อ แน่ะๆ กรูมองแมร่งไม่สำนึกอีกไม่ใช่ที่กรูมองมรึงเพราะกรูชอบมรึงหรอกนะ

บทที่ 47

ผมอุ้มคนหลับพามาถึงห้องนอนใหญ่ของเรา พยายามวางน้องก๊อปลงบนเตียงอย่างเบามือ จากนั้นไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าห้องน้ำหยิบผ้าผืนน้อยและกะละมังใบเล็กเปิดน้ำใส่ เดินกลับมาที่เตียงนั่งลงข้างตัวคนหลับนำผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ เช็ดหน้าเช็ดตัวให้เขาก็ยังไม่มีทีท่าจะได้สติ หลังจากทำการเช็ดตัวให้คนหลับเสร็จเรียบร

บทที่ 48

ผมนั่งฟังด้วยความทึ่งกับสิ่งที่มี๊เล่าแล้วจู่ๆ น้ำตาก็ค่อยๆ ไหลอย่างคนรู้สึกผิด ผมเสียใจและโกรธตัวเองมาก พยายามนั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดทำให้ผมรู้สึกไม่ดีต่อตัวเองมากขึ้น จึงรีบลุกขึ้นวิ่งไปชั้นบนบนขณะที่น้ำตายังรินไหลไม่หยุด

ผมทำอะไรลงไป ผมทำกับคนที่รักผมที่สุดได้ยังไง ด้ว