บทที่ 30

"พวกมรึงอย่าเจือกนะ...ขึ้นรถ"

มันตะโกนสั่งนักเรียนชายบางคนที่กำลังจะหาทางมาช่วยผม กลับถูกมันพูดสกัดไว้ก่อน จากนั้นมันก็หันหน้ามาสั่งผมให้ขึ้นมอเตอร์ไซค์ของมันพร้อมส่งกุญแจให้

"มรึงจะพากรูไปไหน?" ผมถามมันอย่างสงสัย

"กรูก็จะพามรึงไปเป็นของกรูตลอดการด้วยการยัดเหยียดความเป็นผัวให้มรึงไง ไอ้ก๊

บทที่ 31

มันตะโกนลั่นห้องเดินโทงๆ เข้าห้องน้ำไปโดยไม่ปิดประตู หลังจากนั้นผมก็ได้ยินเสียงเปิดน้ำเคล้าเสียงแหกปากร้องเพลงโหวกเหวกอย่างมีความสุข ทำไมมันดูมีความสุขจังวะ แต่มรึงรู้มั๊ยว่ามรึงกำลังจะพรากความสุขไปจากกรูตลอดกาล สาธุขอให้มีคนมาช่วยกรูได้ทันเถอะ ไม่อย่างนั้นกูต้องตายทั้งเป็นรอบที่ 2 กับคนที

บทที่ 32

จากนั้นผมค่อยๆ เอียงหัวลงซบกับอกกว้างของคนตัวใหญ่เพื่อจะหาความปลอดภัยจากอกนั้นก่อนที่พี่เมฆจะยกสองแขนแกร่งขึ้นโอบกอดผมอย่างอบอุ่น ผมไม่อยากลุกไปจากตรงนี้เลยอยากอยู่ในอ้อมกอดและซบหน้ากับอกนี้ให้นานแสนนานเท่าที่ความต้องการของหัวใจผมจะปรารถนา

กลางดึกของคืนนั้น

"ฮัลโหล มีอะไรกรูกำลังนอน.. กรู