บทที่93แผลธนู

โล่หวินหลานต้องตรวจสอบดูบาดแผลของฉินหยิ่นก่อนอันดับแรกทำความสะอาดรอบๆบาดแผลขั้นตอนพวกนี้นางคุ้นชินจนไม่ต้องพูดอะไรแล้ว

ฉินหยิ่นหลับตาแน่นบนหน้ามีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มไปหมดปากซีดเผือดแห้งลอกเป็นแผ่นบางๆใบหน้าเกรงจนเป็นสีเขียวม่วงโล่หวินหลานเห็นเขาที่กระทั่งสลบยังคงมีท่าทีเจ็

บทที่94พลุไฟ

โล่หวินหลานเงยหน้าขึ้นมองสีหน้าเขาส่งสายตาเห็นด้วยในนัย

ในมือยังคงยุ่งวนอยู่กลับการใส่ยาชาฉินหยิ่นก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บแสบอะไรจ้องมองโล่หวินหลานแน่นบนหน้ายังมีความรู้สึกชื่นชม

“พระชายาท่านช่างดีเหลือเกินท่านอ๋องก็จะไม่เจ็บปวดอีกต่อไป”ฉินหยิ่นยิ้มเผยให้เห็นเขี้ยวเสือขาวๆทั้ง

บทที่95เกี่ยวดอง

“เย่หวินเจ้าพูดความจริงกับข้ามานี่มันเกิดอะไรขึ้น?”ลมเย็นยามค่ำคืนพัดโชยมารอบข้างมีเสียงใบไม้ใบหญ้ากระทบกันดังซู่ซ่า

เย่หวินก้มหน้ามองรองเท้าตัวเองทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ลมโชยพัดสบัดให้ผมของทั้งคู่พริ้วไปกับลม

“พระชายาข้าก็ไม่รู้ท่านไปดูเองดีกว่า!”เย่หวินเม้มปากทำหน้าทำตา