บทที่94พลุไฟ

โล่หวินหลานเงยหน้าขึ้นมองสีหน้าเขาส่งสายตาเห็นด้วยในนัย

ในมือยังคงยุ่งวนอยู่กลับการใส่ยาชาฉินหยิ่นก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บแสบอะไรจ้องมองโล่หวินหลานแน่นบนหน้ายังมีความรู้สึกชื่นชม

“พระชายาท่านช่างดีเหลือเกินท่านอ๋องก็จะไม่เจ็บปวดอีกต่อไป”ฉินหยิ่นยิ้มเผยให้เห็นเขี้ยวเสือขาวๆทั้ง

บทที่95เกี่ยวดอง

“เย่หวินเจ้าพูดความจริงกับข้ามานี่มันเกิดอะไรขึ้น?”ลมเย็นยามค่ำคืนพัดโชยมารอบข้างมีเสียงใบไม้ใบหญ้ากระทบกันดังซู่ซ่า

เย่หวินก้มหน้ามองรองเท้าตัวเองทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ลมโชยพัดสบัดให้ผมของทั้งคู่พริ้วไปกับลม

“พระชายาข้าก็ไม่รู้ท่านไปดูเองดีกว่า!”เย่หวินเม้มปากทำหน้าทำตา

บทที่96ปล่อยข้าไป

ค่ำคืนบริเวณโดยรอบมืดไปหมดมีเพียงท้องฟ้าที่ยังคงมีดวงดาวระยิบระยับประดับประดาอยู่บนท้องฟ้าจุดเป็นแต้มๆเป็นดวงๆโคมไฟบริเวณในสวนก็ยังคงส่องแสงให้ความสว่างบริเวณโดยรอบ

มีร่างสตรีนางหนึ่งสวมชุดสีชมพูอ่อนเดินลับๆล่อๆไปมาหน้าห้องหอหลบอยู่ใต้ต้นไม้อำพรางด้วยใบไม้บังหน้าของตัวเอง