บทที่ 40 คำเตือน

“เสด็จพ่อ หม่อมฉันมีเรื่องจะทูล”

จ้าวเจิ้งมองไปที่โม่ฉีสิง โม่ฉีสิงบอกใบ้ให้จ้าวเจิ้งถอยไป “รัชทายาทเจ้ามีเรื่องอะไรหรอ?”

โม่ฉีซิวเดินออกมาข้างหน้า สายตาจ้องไปที่โม่ฉีสิง แล้วพูดว่า “ทูลเสด็จพ่อ หม่อมฉันอยากขอประทานรางวัลให้กับคนๆหนึ่ง หวังว่าเสด็จพ่อจะทรงอนุญาต”

บทที่ 41 รักษา

ปรีชาอะไรกัน ก็แค่หาจุดอ่อนของต้วนกุ้ยเฟยได้ก็เท่านั้น นางกล้าลงมือกับโม่ฉีซิว วันหนึ่งนางก็จะต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างสาสม

ฝีดาษ เป็นโรคติดต่อร้ายแรง แค่จุดนี้ก็ไม่มีหมอหลวงคนไหนเข้าใกล้แล้ว คนที่จะทำการรักษาให้กับเขา ก็เหมือนเอาตัวเองไปฆ่าตัวตาย หากรอดไปได้ก็รอด หากรอดไม่ได้

บทที่ 42 อุปสรรค

ความสงสัยของเหล่าหมอหลวงไม่ได้ทำให้โล่หวินหลานท้อถอย นางกลับยิ้มแล้วพูดว่า “ที่พวกท่านไม่เคยได้ยินเพราะไม่เคยมีใครทำ ถึงแม้ฝีดาษจะเป็นโรคติดต่อ แต่ว่าหากใช้ยาให้ถูกต้อง ก็สามารถป้องกันได้ แล้วก็รักษาให้หายได้ด้วย”

หมอหลวงส่ายหน้า เขาไม่ได้สนใจ “คำพูดไม่มีหลักการ” ของโล่หวิ