บทที่ 370 รีบลงมือ

บทที่ต้วนก้วยเฟยฟื้นขึ้นมานั้น นางก็รู้สึกปวดหัวไปหมด คล้ายกับมีบางอย่างที่หายไปในความทรงจำ แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก นางพยายามนึกอยู่นาน แต่ก็เปล่าประโยชน์

ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ไม่อาจนึกคิดออกมาได้ มีเพียงภาพตัดไปตัดมาในหัวเท่านั้น แต่ไม่อาจเรียบเรียงเป็นเรื่องราวได้

บทที่ 371 เตรียมการทุกอย่าง

ในเมืองหลวงนั้นเงียบสงัด หิมะขาวโบยบินอยู่บนท้องฟ้า ตกลงมายังตลาดที่ไร้ซึ่งผู้คน จากนั้นก็ค่อยๆก่อตัวจนหนา

ยองเชียงโหลวนั้นค้าขายได้ไม่ดีเท่าเมื่อก่อน แต่ก็ยังดีที่ยังมีแม่นางจิ่นชื่อคอยประคองเอาไว้ โดยมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตามาที่นี่ เพื่อมามองรอยยิ้มของหญิงงาม

บทที่ 372 ทำให้หลินอ๋องโกรธเคือง

บรรยากาศเย็นขึ้นในทันที เวินอ๋องเกือบลืมเหตุผลที่ตรงเข้าวังหลวงในวันนี้ ความคิดของเขาเต็มไปด้วยคำพูดของก้วยเฟย จนไม่รู้ว่าควรไปทางใด

“ท่านแม่ ท่านแน่ใจหรือว่าเสด็จพ่อจะแต่งตั้งให้ข้าเป็นองค์รัชทายาท?” เวินอ๋องคิดอยู่นาน แล้วถามขึ้น

ต้วนก้วยเฟยกำหมัดแน