บทที่ 369 ความจริงในตอนนั้น

มองดูหลินอ๋องที่เดินจากไปนั้น โล่หวินหลานก็พิงตัวลงบนเสา นางกระตุกยิ้ม

คนอย่างหลินอ๋องนั้น นางเห็นมานักต่อนักแล้ว ไม่คู่ควรที่จะไปเสวนาด้วย

คำพูดไม่กี่คำก็สามารถไล่เขาไปได้ หากไม่ใช่เพราะเขาแอบเข้ามายังเรือนวี่หยวนเพื่อจับผิดนาง วันนี้หลินอ๋องคงไปเรีบนเว

บทที่ 370 รีบลงมือ

บทที่ต้วนก้วยเฟยฟื้นขึ้นมานั้น นางก็รู้สึกปวดหัวไปหมด คล้ายกับมีบางอย่างที่หายไปในความทรงจำ แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก นางพยายามนึกอยู่นาน แต่ก็เปล่าประโยชน์

ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ไม่อาจนึกคิดออกมาได้ มีเพียงภาพตัดไปตัดมาในหัวเท่านั้น แต่ไม่อาจเรียบเรียงเป็นเรื่องราวได้

บทที่ 371 เตรียมการทุกอย่าง

ในเมืองหลวงนั้นเงียบสงัด หิมะขาวโบยบินอยู่บนท้องฟ้า ตกลงมายังตลาดที่ไร้ซึ่งผู้คน จากนั้นก็ค่อยๆก่อตัวจนหนา

ยองเชียงโหลวนั้นค้าขายได้ไม่ดีเท่าเมื่อก่อน แต่ก็ยังดีที่ยังมีแม่นางจิ่นชื่อคอยประคองเอาไว้ โดยมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตามาที่นี่ เพื่อมามองรอยยิ้มของหญิงงาม