บทที่ 363 ความเจ็บปวดของการเสียโฉม

คำพูดของโล่หวินหลานนั้นราวกับเวทมนต์ ที่ทำให้เย่เซียวหลัวคิดถึงเรื่องในอดีต ตอนนี้ในสมองของนางเต็มไปด้วยภาพที่มีเลือดอาบแก้ม ที่มักจะเข้ามาทวงคืนชีวิตในยามที่นางนอนหลับ

"ไม่ต้องพูดแล้ว！ท่านอ๋องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว พวกเจ้าผิดที่มาปรากฎตัวข้างกายเขา

บทที่ 364 ไม่สามารถควบคุมได้

สวินโม่แสดงหน้าตาสงสัย แต่ก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใด

การที่จะจับคนร้ายที่วางยาพิษได้นั้น คงไม่ง่ายแน่ๆ

ต่อให้รู้ว่าใครเป็นคนวางยา แต่ก็ไม่มีหลักฐานมายืนยัน

“ใคร?” โม่ฉีหมิงปรายตามองไปที่ประตู แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

ไซ่เย่วที่อยู่ด้านนอกถึงกับสะด

บทที่ 365 ความจริงในตอนนั้น

จิ่นชื่อไม่ได้ตกลงเหว เพราะถูกองค์รัชทายาทคว้ามือไว้แน่น ไม่คิดเลยว่าเวลาเป็นตายในตอนนี้ เขาก็ยังไม่ทิ้งนางไป

"องค์รัชทายาทท่าน ปล่อยมือเถอะเพคะ！” จิ่นชื่อพูดด้วยความยากลำบาก

"ไม่ ไม่มีวัน" องค์รัชทายาทเองกัดฟันแน่น น่าเสียดายแรงที่เขามีนั้นเขาใช้ในการปัดป