บทที่ 348 รู้สึกดีจนยากที่จะอดทน

รถม้าค่อยๆวิ่งผ่านซอกซอยในเมือง ล้อวิ่งผ่านพื้นหิมะจนทำให้เป็นรอยยาวตลอด 2 ข้าง และค่อยๆวิ่งไปยังทิศทางไปตำหนักเวินอ๋อง

โล่หวินหลานนั่งอยู่ในรถม้า สองตาของนางได้หลับลง เพราะกำลังจะพักผ่อนสายตาและตั้งสติ

เมื่อครู่นางแต่มองเรื่องพวกนั้น แต่ไม่มีปัญญาไปข

บทที่ 349 วางแผนมานาน

ตอนนี้เขารู้สึกเร่าร้อนจนยากที่จะถอนตัว โล่หวินหลานค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วผลักตัวเขาออก แต่ว่า ร่างของเขาแข็งแรงเกินไป จะผลักยังไงเขาก็ไม่ขยับเลบ

เมื่อโล่หวินหลานเห็นสีหน้าที่พยายามอกกลั้นจนทรมานของเขา นางเลยยิ้มเยาะออกมาเบาๆ ใช้หางตามองไปข้างๆ

“หวินหลาน…..ได้ หรือไ

บทที่ 350 ดาบนั้นคืนสนอง

ทุกคนรอฟังข่าวอยู่ตรงประตู โล่หวินหลานนั่งอยู่ตรงตำหนักหลักจิบชาอย่างสบายใจ ความสบายใจของนางทำให้เย่เซียวหลัวเห็นแล้วโมโห

กัดฟันตนเองมองไปที่นาง ให้เจ้าดีใจไปก่อน เดี๋ยวพอหาของเจอ แล้วเจ้าให้ขอให้ข้าอภัย?

เย่เซียวหลัวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และนั่งลงข้างๆนาง แล้ว