บทที่ 350

ดาบนั้นคืนสนอง

ทุกคนรอฟังข่าวอยู่ตรงประตู โล่หวินหลานนั่งอยู่ตรงตำหนักหลักจิบชาอย่างสบายใจ ความสบายใจของนางทำให้เย่เซียวหลัวเห็นแล้วโมโห

กัดฟันตนเองมองไปที่นาง ให้เจ้าดีใจไปก่อน เดี๋ยวพอหาของเจอ แล้วเจ้าให้ขอให้ข้าอภัย?

เย่เซียวหลัวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และนั่งลงข้างๆนาง แล

บทที่ 351

โอบกอดกันตอนกลางค่ำกลางคืน

“ไซ่เยว่ วันนี้มีแค่พวกข้าสองคนเท่านั้น เจ้าก็มานั่งกินข้าวด้วยกันเลย” โล่หวินหลานเรียกนาง

ไซ่เยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆรู้สึกตกใจเล็กน้อย และส่ายหัวรัวๆ “องค์หญิง ทำเยี่ยงนี้ไม่ได้เด็ดขาด ท่านรีบรับประทานเถอะเจ้าคะ”

มองนางทำท่าทางเกรงกลัว โล่หวินหลานจ

บทที่ 352

ถวายพลอยเพื่อได้หน้า

พอมองผักกาดหัวที่อยู่นิ่งๆในกล่อง ดงกวิ๋นหัวเราะอย่างเบิกบาน ก้มหน้าไม่พูดอะไรออกมา

ทางต้วนกุ้ยเฟยเองก็หยุดชะงักไปสักพัก รอยยิ้มนั่นได้จางหายไป ถึงแม้สีหน้าจะแสดงออกไม่ค่อยชัดเจน แต่ว่าก็สามารถดูออกได้ว่านางรู้สึกไม่พอใจ

“ท่านแม่ น่าจะเป็นบ่าวที่ไม่มี