บทที่ 347 ฮองเฮาถูกยกโทษ

พูดจบ สีหน้าของฮ่องเต้แสดงว่าได้เชื่อคำพูดของนาง จึงพูดต่อไป

“ฮ่องเต้เจ้าค่ะ ข้าได้ข่าวว่าน้องต้วนได้ป่วยเป็นโรคชนิดพิเศษที่คล้ายคลึงกับโรคที่ญาติของข้าเคยเป็น เลยอยากจะออกมาดูๆหน่อย นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอฮ่องเต้ ข้ากระทำความผิดอีกแล้ว ขอให้ฮ่องเต้ทรงทำโทษ” เย่ฮองเฮา

บทที่ 348 รู้สึกดีจนยากที่จะอดทน

รถม้าค่อยๆวิ่งผ่านซอกซอยในเมือง ล้อวิ่งผ่านพื้นหิมะจนทำให้เป็นรอยยาวตลอด 2 ข้าง และค่อยๆวิ่งไปยังทิศทางไปตำหนักเวินอ๋อง

โล่หวินหลานนั่งอยู่ในรถม้า สองตาของนางได้หลับลง เพราะกำลังจะพักผ่อนสายตาและตั้งสติ

เมื่อครู่นางแต่มองเรื่องพวกนั้น แต่ไม่มีปัญญาไปข

บทที่ 349 วางแผนมานาน

ตอนนี้เขารู้สึกเร่าร้อนจนยากที่จะถอนตัว โล่หวินหลานค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วผลักตัวเขาออก แต่ว่า ร่างของเขาแข็งแรงเกินไป จะผลักยังไงเขาก็ไม่ขยับเลบ

เมื่อโล่หวินหลานเห็นสีหน้าที่พยายามอกกลั้นจนทรมานของเขา นางเลยยิ้มเยาะออกมาเบาๆ ใช้หางตามองไปข้างๆ

“หวินหลาน…..ได้ หรือไ