บทที่ 342 ลักขื่นเปลี่ยนเสา

หมอหลวงหลี่เครียดจนเกือบตีอกชกหัว ในใจคิดถึงอย่างทนไม่ไหว ตนเองเป็นหมอหลวงมานานหลายปี นอกจากปีก่อนที่มีพระชายาหมิงอ๋องพูดเยี่ยงนี้ ก็ไม่เคยมีใครกล้าพูดเยี่ยงนี้กับเขา

เรื่องของตอนนั้นมันผ่านมาแล้ว อีกอย่างวิชาการแพทย์ของพระชายาหมิงอ๋องก็เหนือกว่าเขาจริงๆ หลังจาก

บทที่ 343 จัดการทุกอย่างอย่างราบรื่น

ช่วงเวลาแห่งค่ำคืนได้มาถึง แผ่นฟ้าเต็มไปด้วยความมืดมัว ไม่มีแม้แต่ดาวสักดวงที่ระยิบระยับออกมา ทั้งผืนฟ้าช่างดูมืดครึ้มและปกคลุมไปด้วยเมฆสีดำ

ทั้งสองลงจากรถม้าและเข้าไปในตำหนักเวินอ๋อง เมื่อครู่พอเดินไปถึงสวน เวินอ๋อง เวินอ๋องกำลังเดินตามโล่หวินหลานไป แล

บทที่ 344 วางแผนปฏิบัติการ

บ่าวผู้นั้นแสดงสีหน้าเกรงกลัวและมองไปยังเย่ฮองเฮา สายตาของนางเหมือนกำลังทูลถามว่านางควรไปเปิดประตูหรือไม่

เย่ฮองเฮาผู้ซึ่งรู้ดีแก่ใจว่าใครเป็นคนมาเคาะประตู และรีบพยักหน้าให้นาง “ไปเปิดประตู”

พอตอบกลับ คนๆนั้นก็ไปเปิดประตู นึกไม่ถึงว่าจะเป็นองค์รัชทายาท