บทที่ 341 ล้มลงบนพื้นหิมะ

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าสว่างได้เร็วมาก โล่หวินหลานก็ตื่นนอนเร็วด้วยเช่นกัน พอตื่นขึ้นมาไม่มีคนคอยอยู่ข้างๆ มันช่างเป็นวันที่ไม่เหมือนปกติจริงๆ

พอล้างหน้าแต่งตัวเสร็จ โล่หวินหลานไปถึงตำหนักหลักทานอาหารเช้า วันนี้กับข้าวดูธรรมดา ความรู้สึกเหมือนมันไม่พิเศษเท่าบทที่เวินอ

บทที่ 342 ลักขื่นเปลี่ยนเสา

หมอหลวงหลี่เครียดจนเกือบตีอกชกหัว ในใจคิดถึงอย่างทนไม่ไหว ตนเองเป็นหมอหลวงมานานหลายปี นอกจากปีก่อนที่มีพระชายาหมิงอ๋องพูดเยี่ยงนี้ ก็ไม่เคยมีใครกล้าพูดเยี่ยงนี้กับเขา

เรื่องของตอนนั้นมันผ่านมาแล้ว อีกอย่างวิชาการแพทย์ของพระชายาหมิงอ๋องก็เหนือกว่าเขาจริงๆ หลังจาก

บทที่ 343 จัดการทุกอย่างอย่างราบรื่น

ช่วงเวลาแห่งค่ำคืนได้มาถึง แผ่นฟ้าเต็มไปด้วยความมืดมัว ไม่มีแม้แต่ดาวสักดวงที่ระยิบระยับออกมา ทั้งผืนฟ้าช่างดูมืดครึ้มและปกคลุมไปด้วยเมฆสีดำ

ทั้งสองลงจากรถม้าและเข้าไปในตำหนักเวินอ๋อง เมื่อครู่พอเดินไปถึงสวน เวินอ๋อง เวินอ๋องกำลังเดินตามโล่หวินหลานไป แล