บทที่337 ใจสื่อถึงกัน

ร่างของทั้งสองค่อยๆหายไปจากประตูของวัง เดินมาทั้งทางอารมณ์ของโล่หวินหลานไม่ค่อยดีนัก จนถึงที่ๆไม่มีคนแล้วนางจึงผลักมือเวินอ๋องออก

“ท่านอ๋อง เมื่อกี้ท่านหมายความว่ายังไง?หลอกใช้ข้าทำให้อ๋องหมิงดูหรอ?”โล่หวินหลารหยุดเดินมองเวินอ๋องด้วยสายตาแบบตั้งคำถาม

ไม่คิดว่า

บทที่338 ต่อสู้ในที่มืด

“ข้ารู้ว่าเจ้าจะมาก็เลยรอดเจ้าที่นี่”โม่ฉีหมิงยิ้มแบบเพิ่งพอใจ

โล่หวินหลานอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างเงียบ ๆ คิดไม่ถึงเลยว่าทั้งสองคนจะใจสื่อถึงกันขนาดนี้ ขนาดเรื่องนี้ยังคิดไปในทิศทางเดียวกันได้

“รูปวาดวาดหรือยัง?”โม่ฉีหมิงถามขึ้นมา

ไซ่เยว่เป็นคนที่วาดร

บทที่339 ตกน้ำตอนดึก

ลมพัดกระแทกกับหน้าต่างอย่างต่อเนื่องเสียงลมและหิมะดันนอกฟังดูแล้ว เจ็บหูมากแต่สิ่งนี้ไม่เป็นอุปสรรคต่อการสนทนาระหว่างเขาทั้งสอง

ไท่จื่อดื่มน้ำไปหนึ่งคำแล้วพูด “ครั้งที่แล้วข้าเข้าไปในวังได้เจอกับท่านแม่ ท่านบอกความจริงให้กับข้าได้รับรู้”

เย่กั๋วกงได้ยินแบบนั้นก็