บทที่ 31 ยา

นางหน้าแดงแล้วรีบดึงเสื้อขึ้น หลังจากจัดระเบียบแล้วก็รีบลุกขึ้นนั่ง แล้วพูดเสียงเบาว่า “ไม่เป็นอะไรจริงๆ พรุ่งนี้ก็หาย ข้าจะไปนอนแล้ว”

พูดจบ นางไม่รอโม่ฉีหมิงตอบกลับ ก็รีบวิ่งไปที่เตียงของตัวเอง แล้วเอาผ้าห่มมาห่อตัวไว้แน่น อุณภูมิความร้อนเพิ่มสูงมากขึ้น นางนอนโดยไม่ขยับตัวเลย

บทที่ 32 เข้าจวน

แกล้งป่วยมาหลายวัน ในที่สุดก็ได้ออกมาสูดอากาศบรสุทธิ์ข้างนอก โล่หวินหลานยืนอยู่หน้าประตูจวน ยื่นมือออกไปข้างๆบิดขี้เกียจราวกับต้องการให้อากาศนั้นเข้ามาโอบกอดตัวนางไว้

โม่ฉีหมิงเลื่อนรถเข็นออกมาจากด้านในแล้วเห็นภาพนี้พอดี ผมของโล่หวินหลานสยายปลิวไปตามสายลม ชุดแล้วเสื้อคุมของ

บทที่ 33 ถูกพิษ

โม่ฉีซิวสติหลุดทำให้โล่หวินหลานหลุดหัวเราะเบาๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร นางยังคงจัดการเครื่องมือฉีดยากับยาชิงเหมยของนางต่อไป

“นี่มันอะไร? เจ้าคงไม่คิดจะเอามันมารักษาให้ข้าหรอกใช่ไหม?” โม่ฉีซิวเห็นหลอดเข็มปลายแหลมที่ด้านในมียาน้ำสีอ่อนๆ ก็เกิดความสงสัย ไม่รู้ว่าโม่หวินหลานกำลังคิด